COLUMN: Het nieuwe jaar begint zoals het oude jaar eindigde

Beste Feyenoord-vrienden,

Dit seizoen weer geen titel en geen beker, maar wellicht ook weer geen kwalificatie voor de Champions League? Op dat complete rampenscenario dreigt het na het zoveelste drama onder de trainersheerschappij van Robin van Persie in marstempo af te gaan. Wie de “lunchwedstrijd” van ons dierbare Feyenoord gistermiddag letterlijk op de voet heeft gevolgd moet de moed toch diep in de schoenen zijn gezakt. We zijn gewoon gekelderd tot het niveau van een doorsnee middenmoter die totaal niet in staat blijkt de tegenstander zijn wil op te leggen. Ook nadat we twee keer tamelijk gelukkig op voorsprong kwamen konden we die niet verder uitbouwen. Er was absoluut geen sprake van dat we de wedstrijd ook maar enigszins dicteerden en de beide doelpunten in ons voordeel waren dan ook zeker niet het resultaat van overtuigend aanvallend voetbal. Ja ik weet het, we zijn de blessuregolf nog niet te boven, maar dat mag toch niet als excuus gelden voor het feit dat je thuis voor de beker van Heerenveen verliest en in Friesland vlak voor tijd een voorsprong van 1-2 verkwanselt? En dat je van de laatste dertien gespeelde wedstrijden er slechts drie hebt gewonnen? En dat je niet één van die wedstrijden het eigen doel schoon weet te houden? De ondanks alles lonkende driepunter ging vlak voor het scheiden van de markt alsnog verloren via een corner waarbij Van Axel Dongen geheel ongedekt en dus volkomen vrij kon binnen schieten. Dit Feyenoord is even slecht in verdedigen als in aanvallen. Een aanval waarbij gistermiddag Ueda weer eens volkomen onzichtbaar was En wat de tactiek betreft werd in de tweede helft het accent uitsluitend op de verdediging gelegd alsof tegen Bayern München of Real Madrid werd gevoetbald. Een zwaktebod van in naam nog een Nederlandse topclub maar dat in de hedendaagse realiteit behept is met een doorsnee Eredivisie-team. Feyenoord staat inmiddels in de Eredivisie op intergalactische afstand gerankt van de Zwartrokken uit Eindhoven en de boys uit de residentieloze hoofdstad zijn ook bezig de Club van Zuid met zevenmijlslaarzen in te halen. Op papier wachten komend weekend nog een middenmoter (stadgenoot Sparta) en daarna de rode lantaarndrager uit Almelo, Heracles dus. Die eerste tegenstander uit Spangen zal zeker ook niet meevallen en Heracles uit is zoals het cliché luidt “altijd lastig”. Met Feyenoord weet je het nooit en zeker niet zoals het zich dit seizoen manifesteert. We zullen dus maar niet gaan speculeren over wat de komende twee weken ons gaat brengen, inclusief die wedstrijd tegen Sturm Graz, waar we historisch gezien ook niet de beste herinneringen aan bewaren. Weliswaar wonnen we er één keer overtuigend met 6-0 van, maar ook verloren we er twee keer tegen en de eerste keer betekende dat uitschakeling voor de Champions League tijdens het seizoen 2000-2001.

Ik zou als wekelijks columnist (een voorrecht dat ik inmiddels al weer zo’n 24 jaar mag genieten) ook veel liever iedere maandag een idolate aflevering schrijven over de wereldprestaties van onze zo geliefde club en mijn Feyenoord-hart breekt dat we na die mooie seizoenen met supercoach Arne Slot weer eens zijn afgezakt naar dit bedenkelijke niveau. Voor de zoveelste maal in de clubhistorie. We kunnen een topniveau maar niet duurzaam en structureel vasthouden. Wanneer hebben Ajax en PSV hun topjaren met repeterende landstitels nu afgewisseld met zulke diepe dalen als waar wij zo vaak in ronddolen? Onder Sven Mislintat hadden de Zodenzonen (citaat Gerard Cox) dan inderdaad een inzinking, maar inmiddels zijn de Mokumers met een snelle inhaalslag op de ranglijst jegens ons bezig en hebben zij ons in de AArEEnAA (nogmaals een citaat van Gerard Cox) alweer conform een lange traditie verslagen. En de Philips-boys uit de voormalige Lichtstad hebben ook zelden een baisse in hun prestatiecurve.
Maar bij ons kun je er de klok bij wijze van spreken op gelijk zetten. Ajax en PSV hebben qua prijzenfestivals meerdere reeksen van landstitels, soms maar liefst vier op een rij, maar Feyenoord is er slechts één keer in geslaagd twee titels op rij te veroveren: in 1961 en 1962. Het hadden er drie kunnen zijn indien de kampioenswedstrijd in 1960 niet in Amsterdam was gespeeld en de Feyenoord-spelers niet bij een ruststand van 0-1 in hun voordeel tijdens de theepauze hadden moeten vernemen dat de bij hen populaire en zeer kundige trainer Sobotka zijn congé zou krijgen. Gelukkig ging dat laatste destijds niet door en werd de (toen nog) Tsjecho-Slowaakse coach een jaar nadien alsnog landskampioen met Feyenoord. Maar wij grossieren dus geenszins in titelreeksen al hebben we in de periode 1991-1995 wel vijf achtereenvolgende seizoen prijzen gewonnen: één landstitel, vier bekers en een nationale supercup (later omgedoopt in Johan Cruijff-schaal).

Nogmaals: de Wet van Co Adriaanse luidt dat een goed paard nog geen goede ruiter is. Die stelling is meermaals bewezen met Van Basten en Gullit als markante voorbeelden. Maar ook Frank Rijkaard en Frank de Boer (what’s in the forename?) kwamen slechts in beperkte mate uit de verf als trainers, Rijkaard bij Barcelona en De Boer bij zijn oude club Ajax. Elders bakten zij er niets van.
Voor Robin van Persie gaat de IJzeren wet van Co Adriaanse hoe dan ook in optima forma op. Maar het eigenzinnige bestuur heeft vooralsnog besloten onze falende trainer niet te ontslaan, dus de lijdensweg duurt nog wel even voort.

ForLife en ForEver
Rood-wit-zwart
Feyenoord-hart