COLUMN: Eindelijk weer eens koploper

Beste Feyenoord-vrienden,

Gisteren werd bekend dat oud-doelman Henk van der Bijl op 101-jarige leeftijd is overleden. Ik heb nog het voorrecht gehad hem éénmaal een halve wedstrijd in actie te zien. Niet namens Feyenoord maar in het Rotterdams Elftal tegen MSV Duisburg (3-3). Na de rust kwam de Feyenoord-keeper Van der Bijl in het veld tegen de Duitse gasten. Hij moest één keer vissen toen hij – uitlopend - werd omspeeld door een tegenstander die daarna de bal in het verlaten doel schoof (2-3). Wie anders dan penaltyspecialist Tinus Bosselaar trok in de absolute slotfase die tussenstand weer recht. De geboren Rotterdammer Henk maakt voor altijd deel uit van de roemrijke clubhistorie van ons dierbare Feyenoord.

Het heeft even geduurd, maar we zijn eindelijk weer eens koploper. We moeten ons na 8 competitieronden voorlopig nog maar niet rijk rekenen, doch het is wel een heel prettige momentopname. Want na een ietwat moeizame start met teleurstellende remises gaan de positieve resultaten toch geleidelijk een reeks vormen. Met eergisteren dus wel een eerste echt heel serieuze lakmoesproef tegen de tot dan aan de kop van de Eredivisie gaande Alkmaarse kaasdragers. Die proeve van bekwaamheid is dus glansrijk doorstaan. Er was veel gedoe over de door tussenkomst van de VAR gecancelde strafschop voor AZ en of Mexx Meerdink nu wel of niet door de voet van Tjark Ernst werd geraakt, alleen al het feit dat hij naar mijn mening die voet wel nadrukkelijk opzocht en al voordien (b)leek te gaan vallen zou ik als oud-bondsscheidsrechter (in de jaren tachtig op een bescheiden niveau in de toenmalige onderbond RVB) die penalty ook niet zo grif gegeven hebben. De Alkmaarders schreeuwden moord en brand, ex-Feyenoorder Jordy Clasie voorop, maar een klip en klaar geval als ook achteraf de communis opinio is bij de arbitrage vind ik het toch echt niet. Maar goed, zelfs als Feyenoord dus goed is weg gekomen op een moment dat het bijna rust was, dan hadden we deze keer ook eens het geluk aan onze kant. Ik zou een boek kunnen schrijven over nadelige arbitraire dwalingen jegens Feyenoord, te beginnen met die historische penalty van de Mokumse scheidsrechter Leo Horn in de slotfase van Feyenoord-Sparta op 23 augustus 1959. Gevolg: een massale vechtpartij onder de supporters, een haag van politie om Leo Horn heelhuids naar de kleedkamer te laten gaan en een door de club eenzijdig genomen besluit dat Horn drie jaar lang niet welkom was in De Kuip. En door diens ridicule pingel werd dat seizoen uiteindelijk Ajax en dus niet Feyenoord landskampioen. Tja en de cruciale foutieve en in twee instanties vernietigde rode kaart voor Read door dezelfde Makkelie aan het eind van het seizoen 2024-2025 waardoor PSV alsnog won van Feyenoord en daarmee Ajax van de titel werd beroofd ligt nog vers in het geheugen.
Feyenoord begon ijzersterk in deze eerste topwedstrijd van onze dierbare club in dit seizoen maar kon de dominantie niet de hele eerste helft volhouden. En na de rust had AZ het initiatief. De verdienste van Feyenoord was toen dat het vrijwel niets weg gaf, het doel verder brandschoon hield en behalve de meeste punten nu ook het veruit beste doelsaldo heeft opgebouwd.

Ik heb AZ altijd vergeleken met PSV. Beide clubs kwamen aan de top dankzij een vermogende suikeroom die bereid was er veel geld in te steken. Bij AZ waren dat in eerste instantie de gebroeders Molenaar en dat leidde uiteindelijk tot het landskampioenschap in 1981 en tot bekerwinsten in 1978, 1981 en 1982. Op Europees niveau konden die successen niet navenant dan wel evenredig worden doorgetrokken en bleef men van prijzen verstoken. In veel latere jaren nam de toenmalige DSB de rol van suikeroom over en dat leidde tot de landstitel in 2009. Maar ook die rol onder leiding van Dick Scheringa was geen lang leven beschoren. AZ slaagde er daarna wel in om minstens in de absolute subtop mee te draaien en die situatie is bestendigd tot de dag van vandaag.

Voor PSV geldt hetzelfde verhaal. Het betaalde voetbal werd in 1954 ingevoerd en de eerste landskampioen was wel een Brabantse club maar niet die in Eindhoven maar Willem II uit Tilburg. In de Kruikenzeikersstad speelden destijds nog twee semi-profsclubs te weten Longa en NOAD. Bij NOAD heeft de voormalige en veelzijdige Feyenoord-doelman Wim Onderstal nog gekeept, naast Holland Sport en Hermes DVS.

PSV werd “pas” en dan nog eigenlijk nog bij toeval landskampioen betaald voetbal in 1963 en daarna in 1975. Dus toen ook met een gemiddelde van één keer per tien jaar, hetgeen supporters van de Zwartrokken ons Feyenoorders vaak zo graag voor houden. En pas toen Philips het grote geld in zijn bedrijfsclub ging steken begonnen de successen pas echt. Die rol van Philips is vele jaren doorslaggevend geweest, maar inmiddels is het bedrijf uiteen gevallen en geen schim meer van de voormalige multinational. De rol van suikeroom en megasponsor is daarna overgenomen door de miljardair Robert van der Wallen uit Vlierden, het kerkdorp dat sinds 1926 onderdeel uitmaakt van onze woongemeente Deurne.

AZ en PSV zijn dus dankzij giga sponsoren kunstmatig naar de voetbaltop van Nederland gebracht en dat relativeert de daaraan gerelateerde successen natuurlijk wel. Want als Shell zou besluiten Excelsior in dezelfde mate te gaan sponseren dan wordt Kralingen het dominante voetbaloord van Nederland. Zo betrekkelijk zijn die dingen nu eenmaal. Noberto Höfling had het grootste gelijk van de wereld toen hij jegens mij tijdens dat interview voor onze schoolkrant “Paperclip” oreerde: “Geld regiert die Welt”, waarover ik in een vorige column schreef. Dat is nu ruim zestig jaar geleden maar het is nog steeds een absolute realiteit. Feyenoord heeft nu een prima management, zowel in de bestuurskamer als op het veld en hopelijk blijft het financieel ook voor de wind gaan zodat De Kuip een keer grondig kan worden gerenoveerd en uitgebreid met een derde ring. Want wat dat laatste betreft zit de grote concurrent in Brainport ook niet stil.

ForLife en ForEver
Rood-wit-zwart
Feyenoord-hart