COLUMN: Terugreis naar het verleden ter gelegenheid van de interlandstop (II)

Beste Feyenoord-vrienden,

Volgende week wordt de competitie weer hervat maar nu zitten we in de laatste week van het UEFA Nation League intermezzo en vervolg ik mijn reis terug naar het verleden. Het zeer bewogen verleden van de nationale Wereldbekerprimeurhouder alsmede de eerste én laatste Nederlandse Europacupwinnaar. Een bijna onaantastbare status; alleen die van laatste Europese prijswinnaar kan ons ooit nog worden ontnomen. Maar alsdan heeft die positie toch minstens een kwarteeuw stand gehouden. Op zich al een record. En in zekere zin dus ook een primeur, net als die van de eerste Europacup I (thans Champions League), de Wereldbeker (beide prijzen werden in 1970 gewonnen), de UEFA-Cup (1974) en de nationale supercup (1991), naderhand omgedoopt in Johan Cruijff-schaal.

Met Feyenoord ga je over de hoogste bergen en door de diepste dalen, von Himmelhoch jauchzend zu tode betrübt. Als 10-jarig jochie woonde ik op 15 mei 1958 de wedstrijd Feyenoord-Fortuna ’54 bij. De toenmalige club uit Geleen had ons een jaar eerder in de bekerfinale met 2-4 afgetroefd nadat we in de rust nog met 2-1 hadden voorgestaan. De Limburgers beschikten destijds over een heus topteam met in het doel Frans de Munck, Neerlands beste doelman aller tijden, bijgenaamd “de Zwarte Panter” en op het veld stonden pure klassespelers als Cor van der Hart (die toentertijd als de beste Nederlandse speler werd getaxeerd en ook jarenlang aanvoerder was van Oranje), Jan Notermans, Henk Angenent en Bram Appel. Deze Bram was een pure goalgetter die ook in Oranje qua treffers zijn bijdrage leverde. In 12 interlands scoorde hij maar liefst 10 keer. Hij was nota bene een geboren Rotterdammer maar daar heeft hij dus nooit gevoetbald, want hij groeide op in De Haag en speelde wel twee seizoenen bij ADO. Die door mij in 1958 bijgewoonde wedstrijd tegen Fortuna ’54 eindigde in 1-1 waarbij Feyenoord via Kees Rijvers het eerst scoorde en ik als knulletje diep onder de indruk was van het enorme gejuich vanaf de tribunes. Ik keek mijn ogen uit naar die vulkanische uitbarsting van pure supportersvreugde. Maar Henk Angenent zorgde op slag van rust voor een enorme afknapper met de gelijkmaker, hetgeen tevens de einduitslag betekende, ondanks dat met name Coen Moulijn er in de tweede helft met soloacties en loepzuivere voorzetten nog van alles aan trachtte te doen om alsnog de volle winst in de wacht te slepen. Wat een geweldige speler was onze Coentje, die later nog een dames- en herenmodezaak aan de Langenhorst in Zuidwijk startte. En Eddy Pieters Graafland vlak daarbij een sportzaak. In mijn middelbare schooltijd heb ik daar nog het toenmalige Rotterdams Parool bezorgd en dan kwam ik Coentje wel eens tegen in het trappenhuis, keurig in een kostuum met stropdas gestoken. Sweet memories! Ruim 10 weken na dat gelijkspel tegen de Zuid-Limburgers kwam er voor mij als pupilsupporter nog een flinke desillusie bij toen Feyenoord in de eigen Kuip van het reeds gedegradeerde BVV met 2-4 verloor na zelfs met maar liefst 0-4 te hebben achter gestaan. Zulke wedstrijden vergeet ik als een spreekwoordelijk in beton gegoten supporter mijn hele verdere leven niet meer. Net als die keer dat ik met mijn opa van moeders kant, die al vanaf de midden jaren dertig in het Amersfoortse Soesterkwartier woonde en fan was van HVC uit zijn woonplaats, naar een bekerwedstrijd van ons dierbare Feyenoord tegen die keientrekkers ging en die hun thuishaven in het Amersfoortse bos Birkhoven hadden. Feyenoord won die bekerwedstrijd op 10 juni 1957 met 8-1 (ruststand 5-1) . Het enige tegendoelpunt kwam van de koningsschutter uit Spakenburg, Wout Heinen, die later vanuit zijn streng Calvinistische achtergrond het toenmalige semiprof-voetbal maar weer verliet zodat hij niet meer op zondag hoefde te voetballen. Daartoe deed hij op het sterfbed van zijn moeder haar die plechtige belofte en die hield hij als karaktermens gestand. Heinen werd in het seizoen 1957-1958 met maar liefst 36 doelpunten topscorer van de Eerste Divisie. Die 8-1 zege was in de halve finale waarna de ontgoocheling in de finale tegen Fortuna ’54 plaats vond. En een paar jaar later, op 1 mei 1961, liet Feyenoord zich in Amersfoort tegen de Birkhovenaren met de zeer pijnlijke cijfers van 4-1 verrassen en dat moest ik wel even weten namens mijn toch heel dierbare grootvader. Het geeft nog maar eens aan dat de bekende mantra van Gerard Cox van alle tijden is waar het de clubhistorie van Feyenoord betreft. In 1961 werd Feyenoord eindelijk voor het eerst weer kampioen sinds 1940 en de beker werd pas in 1965 gewonnen en dat was dus zelfs dertig jaar lang niet gebeurd.

In 1963 mocht ik voor onze schoolkrant (getiteld De “Paperclip”) de toenmalige Feyenoord-trainer Noberto Höfling, een Roemeen van joodse afkomst, interviewen en ik weet nog goed hoe de vader van een vrouwelijk klasgenootje van mij dat mee ging naar dat interview mij voorafgaand instrueerde aan Noberto te verzoeken juist het bekertoernooi heel serieus te nemen omdat Feyenoord op dat moment al 28 jaar lang die trofee niet had gewonnen. Noberto was een hoffelijke man en deed daarmee zijn naam gedeeltelijk eer aan, maar helaas won hij helemaal niets met Feyenoord. Na een jaar werd hij dan ook weer ontslagen en opgevolgd door Willy Kment. Met deze Oostenrijkse trainer werd meteen in 1965 de dubbel gewonnen. Daarna moesten we drie seizoenen lang de dominantie dulden van het Ajax van Cruijff en Keizer waarna wij dus drie zeer succesvolle jaren beleefden welke tot nu toe de absolute topperiode uit de clubgeschiedenis zijn geweest. Met twee landstitels, één KNVB-beker, de Europacup I en de Wereldbeker. Daarna volgden weer twee prijsloze jaren waarna we in 1974 dus die dubbel van landstitel en UEFA-Cup over de streep trokken. En je kon er de tijdsklok op gelijk zetten, dat dubbele succes werd gevolgd door tien broodmagere jaren, slechts onderbroken door de bekerwinst van 1980, wel ten koste van Ajax overigens. En ook na het Cruijff-Gullitjaar 1984 met de double als sportief optimum volgden weer zeven uitgemergelde jaren tot die bekerwinst in 1991. En dat was dan weer het begin van een succesvol lustrum van in totaal zes prijzen: één landstitel, vier bekers en een supercup. En zo zal het altijd wel blijven met ons zeer geliefde Feyenoord: vaker lijden dan euforie. Mooier kan ik het niet maken. Maar de club ben ik door alle tijden heen onwankelbaar trouw gebleven, want Feyenoorder ben je niet voor even, maar voor heel je leven! Het zit nagelvast geklonken in je hart en in je ziel en daar is geen ontkomen aan. Je Aardse lot is ermee bestierd.

ForLife en ForEver
Rood-wit-zwart
Feyenoord-hart