COLUMN: Wordt het Himmelhoch jauchzend zum Tode betrübt?

Beste Feyenoord-vrienden,

Het is toch wat met “ons aller Oranje”. Het lijkt Feyenoord wel! Dat riep mijn jongste zoon, die sinds zijn scheiding in 2021 weer bij zijn ouders in Liessel is ingetrokken. Spaart maandelijks een smak geld aan huur uit en (groot)ouders laten als het goed is hun (klein)kinderen never nooit niet niemals jamais vallen! Mijn vrouw en ik in ieder geval niet. En dus ook onze kleindochter Emma (8 jaar) niet, voor mijn vrouw geldt in optima forma de sociologische term “der Grossmutter-Effekt”. Emma is uiteraard ook lid van Kameraadjes, al is haar volwassen halfbroer nog zo voor de Zwartrokken uit Eindhoven. Emma was dus al op driejarige leeftijd kind van gescheiden ouders en verloor kort daarna ook nog eens haar oudste halbroer (19 jaar) door een eenzijdig ongeluk tussen Deurne en Bakel doordat hij zijn auto met een snelheid van 160 km tegen een boom parkeerde. Gelukkig zijn wij er als grootouders ook nog voor ons enige kleinkind en logeert zij meerdere nachten per week bij ons. Oma is dan haar primaire steun en toeverlaat, te meer daar haar opa van vaders kant nog een druk bezette agenda heeft als herkozen gemeenteraadslid in Deurne, als multifunctioneel kaderlid FNV en ja, ook al weer zo’n vijfentwintig jaar als uw wekelijks columnist op deze website van de supportersvereniging. Een grote eer voor mij als geboren Feyenoorder en dat tot en met mijn laatste ademtocht.

Maar nu weer terug naar Oranje. Eerst die halve misser tegen Japan, dan een klinkende zege die veel goeds belooft voor het verdere toernooi, maar daarna volgde weer een matige uitvoering tegen …eh.. o ja Tunesië. Uiteindelijk een 3-1 overwinning inclusief een eigen goal van de Noord-Afrikanen en de zeer late bevrijdende goal uit een standaardsituatie. Ik vond de wijze waarop de Zweden onze soms wat traag aandoende verdediging eerder al (op snelheid) aftroefden zeer zorgwekkend, maar ook tegen deze zeer bescheiden tegenstanders viel er dus weer een tegentreffer. En dat was nog een aansluittreffer ook dus kon de driepunter zo maar worden verkwanseld als er voor de mannen uit het land van Carthago nog een balletje heel goed zou vallen. Maar zoals Robin van Persie de tweede plaats inclusief het miljoenenbal van de CL binnen harkte zo werd Ronald Koeman dus winnaar in de poulefase van het WK 2026. Bij gebrek aan doeltreffende concurrentie.

Tja, Ronald Koeman, held van Barcelona met diens kanonschot tegen Sampdoria zodat de Catalanen op 20 mei 1992 de hoogste Europese prijs voor het eerst binnen haalden. Toen de Zaankanter ten tijde van Willem van Hanegem als hoofdcoach van Feyenoord naar De Heilige Kuip werd gehaald waren de verwachtingen hoog gespannen. We hadden de vijf seizoenen ervóór in totaal maar liefst zes prijzen gewonnen en die succesreeks zou nu met de roodharige Ronald worden gecontinueerd. Daar ging bijna iedereen die Feyenoord een warm hart toedroeg wel van uit. En misschien ook wel mensen die Feyenoord bij wijze van spreken het licht in de ogen nog niet gunden Hij was ook penaltyspecialist en in de eerste de beste thuiswedstrijd tegen het destijds ook zeer ambitieuze Vitesse van keizer Karel Aalberse kreeg Feyenoord in de negenentwintigste minuut een pingel toegewezen. En die miste hij dus jammerlijk; zou dat een veeg teken voor de toekomst zijn geweest? Henrik Larsson miste vijf minuten later in die wedstrijd trouwens ook een penalty voor Feyenoord. Beide keren stopte de Arnhemse doelman Raimond van der Gouw de elfmetertrap. Atteveld van Vitesse mocht in de negenenzeventigste minuut ook nog een strafschop nemen en benutte die wél feilloos. Feyenoord won die openingswedstrijd van het seizoen 1995-1996 overigens wel met ruime cijfers (5-2). Toen leken alle seinen op groen te staan op weg naar een nieuwe landstitel, maar we kwamen daaromtrent zeer bedrogen uit. De daarop volgende uitwedstrijd tegen FC Twente werd al een remise en de vierde wedstrijd van het seizoen gingen we in de Utrechtse Galgenwaard met 1-0 de bietenbrug op. Ook de uitwedstrijd daarna tegen Roda JC werd een uiterst teleurstellende remise (1-1) en toen moest het ergste nog komen en zeker voor mij persoonlijk. Want op 1 oktober van dat najaar verloren we in Eindhoven met 3-0 van de Philips-boys en daarmee was het pleit wel beslist wat de titelkansen van Feyenoord betreft. De moderne tragedie sleepte overigens gewoon voort met een 1-1 tegen de eerste landskampioen van het betaalde voetbal (Willem II in 1955) en tot overmaat van ramp werd daarna ook de klassieker in de eigen Kuip met 2-4 verloren. Daarmee was het drama wel compleet maar nog lang niet voorbij. Ook het seizoen erop werd het dus niets met Ronald in de gelederen en drie seizoenen trainerschap, jaren later in De Kuip, leverden ook geen enkele prijs op. Laten we hopen dat hij sindsdien heel veel heeft bijgeleerd en ons minimaal nog een knock-out ronde verder brengt. Maar ik ben daar verre van optimistisch over. De Oranjebus is inmiddels onder zware politie-escorte vanuit de USA te bestemder plaats in Mexico gearriveerd. Die zware politiebewaking zal toch niets te maken hebben met de nog steeds latente woede van veel Mexicanen over die versierde strafschop van Erwin Robben tegen het voormalige keizerrijk op 29 juni 2014. Vandaag dus exact 12 jaar geleden. Vier jaar daarvóór had Robben er in Zuid-Afrika beter aan gedaan om de uitlopende Casillas op snelheid te omspelen en dan de bal in het lege doel te schieten in plaats van dat de Spaanse goalie Oranje letterlijk de voet dwars kon zetten op weg naar eindelijk die hoogste prijs ter wereld voor landenteams. Voor het Nederlands Elftal gold toentertijd géén “drie maal is scheepsrecht” na de eerdere zeperds in 1974 en 1978. Wat dat betreft deed ons dierbare Feyenoord het beter als Wereldbekerprimeurhouder met die goal van Joop van Daele op 9 oktober 1970. Vér vóór Oranje de wereld ging verbazen…..

ForLife en ForEver
Rood-wit-zwart
Feyenoordhart