COLUMN: Feyenoord zet zijn vriendschappelijke zegereeks voort

Beste Feyenoord-vrienden,

Als we af zouden mogen gaan op de succesvolle oefenreeks van ons dierbare Feyenoord, dan belooft dat veel goeds voor het komende seizoen. Maar ik ben al te lang een zeer betrokken volger van onze club om mij met een mogelijke “dooie mus” blij te maken. Bert van Marwijk was eens als hoofdcoach van onze club vóór de winterstop ongenaakbaar en leek zo op de landstitel af te gaan, maar na die rustperiode werd het gewoon een drama à la Van Persie met het ene na het andere verlies. Dus laten we ons niet bij voorbaat gek laten maken. De feiten zullen het straks onweerlegbaar gaan aantonen of onze schier onbedwingbare hoop ook zal worden waar gemaakt. Maar hoe dan ook, het is toch opmerkelijk dat nu de derde club, dus het Excelsior van Madrid, te weten Rayo Vallecano, dat het afgelopen seizoen wel de finale van de Conference League wist te bereiken, na twee sterke Belgische tegenstanders (Club Brugge en Charleroi) nu ook aan de zegekar werd gebonden. Het lijkt er toch danig op dat de hand van Gio nu al steeds zichtbaarder wordt. Komende zondag nog een partijtje tegen het Italiaanse Atalanta Bergamo en daar hoop ik dan weer eens een keer bij te zijn. Vorige zomer na 68 jaar Kuipbezoek mijn seizoenkaart overgedragen aan één van de zonen van een aardige dame en super supporter uit Hoorn. En juist die dame heeft desgevraagd voor een kaartje in het mij zo vertrouwde vak UU geregeld, zodat we met een aantal oude bekenden weer eens ouderwets gezellig bij elkaar zitten.

Minder leuk is een jobstijding die ik vanmorgen vroeg van een dame uit Barendrecht kreeg dat een prille jeugdvriend van mij aan de gevreesde ziekte aan de blaas is overleden. De beste man, met zijn voornaam Dick geheten, woonde in zijn jeugdjaren in de Bloemenlaan in Tuindorp de Vaan en ik in de Schaarweide. Tussen onze beide achtertuinen liep een heel toegankelijk pad en dat was altijd de eerste ontmoetingsplaats om iets te gaan doen en dat was dan meestal een partijtje voetballen. In de poort tussen twee rijtjeshoekwoningen of (wat in de jaren vijftig en begin zestig nog gewoon kon) een partijtje midden op straat in de Vaan, waarbij twee putten langs het trottoir of die langwerpige putdeksels midden op straat als doelen fungeerden. Andere tijden. Maar met deze Dickie die toevallig op dezelfde dag als ik jarig was maar dan één of twee jaar jonger (het exacte leeftijdsverschil ben ik vergeten) ben ik heel wat naar De Heilige Kuip getogen. Via de Lede en de “nieuwe” luchtbrug liepen we dan naar De Kuip, vol verwachting wat het resultaat zou zijn. Maar dat laatste was toch niet altijd positief en soms zelfs ontnuchterend negatief. Ik herinner mij hoe Feyenoord op het laatst van het seizoen 1957-1958 het reeds gedegradeerde BVV uit ’s-Hertogenbosch moest ontvangen en dat wij met keeper Bram Panman in het doel voor de rust al met 0-2 achter kwamen. En dat die achterstand na de rust zelfs opliep tot maar liefst 0-4. Daarna deed Feyenoord pas iets terug maar kwam het niet verder dan een beschamende 2-4 nederlaag. En dan was het een lange wandeling terug naar de Vaan. Feyenoord eindigde dat seizoen op de elfde plaats met 13 overwinningen, 6 remises en maar liefst 15 nederlagen én een negatief doelsaldo (74-76). Pas in de jaren 60 zou het spel van Feyenoord niet meer sterven in schoonheid maar in degelijkheid en zou de club weer in de top gaan meedraaien. De enige plaats waar de roemruchte Kuipbewoners thuis horen in de Nederlandse competitie.

En zo krijg je naarmate je ouder wordt steeds meer van dat soort jobstijdingen te vernemen tot je zelf aan de beurt bent. En op 12 augustus aanstaande hoop ik toch alweer 79 jaar te worden met nog steeds een – buiten het zomer- en winterreces, volle agenda gevuld met behalve deze wekelijkse column ook activiteiten als gemeenteraadslid en als multifunctioneel kaderlid FNV. Zonder zalvend te willen zijn tel ik mijn zegeningen dit allemaal nog te mogen én kunnen doen.

En aanstaande zondag dus weer eens ouderwets naar De Kuip. Met weer de nodige wijzingen in de selectie zoals tijdens elke zomer- én winterstop het geval is. Veel relatief illustere namen zijn al uitgewist of dreigen te verdwijnen. Wellenreuther is weg en wordt vervangen door Tjark Ernst. Verder zijn In-Beom Hwang, Leo Sauer, Ramiz Zerrouki en Calvin Stengs definitief vetrokken en dreigt dat met Givairo Read ook te gebeuren. Hoe dan ook, de huidige technisch directeur en de hoofdcoach boezemen beiden veel vertrouwen in en transfers van goede spelers zijn nu eenmaal van alle tijden. Bovendien kan Feyenoord tegen de geboden salarissen van puissant vermogende clubs in de grote voetballanden nu eenmaal niet op. Het is bij getoonde interesse zaak om een zo hoog mogelijke transfersom in de wacht te slepen. Daar ontlenen Nederlandse top- en subtopclubs mede hun bestaansrecht aan.

ForLife en ForEver
Rood-wit-zwart
Feyenoord-hart.