COLUMN: Alweer de derde misser in eigen huis

Beste Feyenoord-vrienden,

Vorige week kon de remise in Eindhoven nog als winst worden beschouwd, maar die van eergisteren is als een bijtend zuur. En dat is in dit elf competitieronden oude seizoen dan alweer de derde keer. En opnieuw tegen een opponent waartegen dat absoluut niet mag gebeuren, zeker niet indien je mee wilt blijven doen om het kampioenschap. Waren het eerst Go Ahead Eagles en ADO Den Haag, eergisteren dwarsboomde Fortuna Sittard de kampioensambities van de stadionclub. Go Ahead Eagles verloor het afgelopen weekend met 4-0 van Cambuur, terwijl Feyenoord tegen de Deventer koeken niet verder kwam dan een steriel 2-2 gelijk spel. Feyenoord heeft het primair aan zichzelf te wijten dat het opnieuw een zeer teleurstellend resultaat boekte, maar ik was bij voorbaat wel onaangenaam verrast dat uitgerekend Joey Kooij als arbiter was aangesteld, de schoonzoon van oer-Ajacied Frank de Boer. Toen Calvin Stengs nog bij Feyenoord voetbalde mocht Kooij ons niet fluiten vanwege familiaire verstrengeling (beiden zijn schoonzoon van De Boer), maar sinds Calvin terug is bij AZ mag dat kennelijk weer wel? De (K)NVB zou Kooij zelf in bescherming moeten nemen door het geen wedstrijden van Feyenoord te geven, want dan heeft de man al gauw de schijn tegen. Don Paul had in zijn woordelijk verslag bij feyenoord.supporters.nl ook twee subtiele schimpscheuten in die richting. De eerste: ”Fortuna krijgt alle twijfelgevallen mee van de jarige job (= Kooij)”. En de tweede: “Ferri onderuit in de zestien, krijgt niks”.

Maar nogmaals, Feyenoord heeft deze derde thuiszeperd primair aan zichzelf te wijten. Wanneer je als (aanstormend) voetbalmiljonair (in casu Gjivai Zechiël) de uitlopende keeper omspeelt en dan de bal in het zijnet in plaats van tussen de palen schiet dan smeek je als het ware om problemen en dus om puntenverlies. Aldus geschiedde uiteindelijk, nog bijna in de dying seconds ook. En om nog wat zout in de wonde te strooien, de late gelijkmaker kwam van de voet van Shiloh ’t Zand, een aan de Limburgers verhuurde Feyenoorder.

En zo liet Feyenoord de hele concurrentie, op AZ na, weer razendsnel dichterbij komen. We zijn nog koploper, maar die positie is uiterst erosief en dus penibel geworden. Ajax staat nu op één punt, PSV en FC Twente staan op twee punten van de Club van Zuid. Fortuna heeft ons overigens al vaker parten gespeeld. Reeds in 1957, toen nog Fortuna ’54, dus vóór de fusie met Sittardia per 1 juli 1968, versloeg het destijds nog Geleense Fortuna ons in de bekerfinale met 2-4, terwijl we bij de rust nog met 2-1 leidden. Fortuna had toen nog heel sterke ploeg met toppers als Bram Appel, Cor van der Hart, Jan Notermans, doelman Frans de Munck en Noud Angenent. Maar ook in latere jaren wisten de Zuid-Limburgers ons wel in De Kuip te verschalken. Op 29 oktober 1997 lukte het de inmiddels tot Fortuna Sittard gefuseerde club Feyenoord in De Kuip met 1-3 te verslaan. De trainer van Fortuna was destijds Bert van Marwijk, die in het jaar 2000 zou overstappen naar Feyenoord en in 2002 met de nationale Wereldbekerprimeurhouder de laatste door een Nederlandse club gewonnen Europacup naar de prijzenkast zou loodsen. En na een één-jaarlijkse comeback in 2008 ook de nationale beker.

Er is dus nog heel wat werk aan de winkel voor het technisch management en voor trainer Giovanni van Bronckhorst om een zodanig winnend elftal te smeden dat het zeker in de eigen Kuip geen punten verkwanselt aan middenmoters en aan clubs diep verzonken in het rechter rijtje. De prestaties zijn nu veel te wisselvallig en de komende weken wacht Feyenoord weer een paar stevige klussen. Om te beginnen morgenavond Inter Milan, de club die we in de halve finale van het UEFA-Cup toernooi op 11 april 2002 in De Kuip op 2-2 hielden, na eerder in het San Siro-stadion met 0-1 te hebben gewonnen. We kwamen in die enerverende thuiswedstrijd eerst nog met 2-0 voor en in totaal dus met 3-0, maar in de slotfase werd het toch nog bloedstollend spannend doordat de Italianen – met onder meer Clarence Seedorf en de Braziliaanse Ronaldo in de ploeg - toen nog kort achterelkaar 2-1 en uit een penalty 2-2 maakten en er daarna alles aan deden om die derde goal ook te maken omdat destijds nog de uitdoelpunten dubbel telden bij een gelijke stand na twee wedstrijden. Gelukkig voor ons dierbare Feyenoord lukte dat de Milanezen niet meer en stroomden we door naar de finale, die volgens de planning ook in Rotterdam-Zuid te boek stond. En dat was dus tegen Borussia Dortmund, uitslag 3-2 en daarmee was de nog steeds laatste door een Nederlandse club gewonnen Europacup over de streep getrokken. Die club uit Noord-Italië, welke nog steeds het San Siro-stadion deelt met die andere grote naam (AC Milan) komt dus morgen naar De Kuip.

ForLife en ForEver
Rood-wit-zwart
Feyenoord-hart