COLUMN: Dubbel gevoel na Telstar-Feyenoord

Beste Feyenoord-vrienden,

Na de toch wel volstrekt onverwachte nederlaag van PSV in de residentiestad kon je er normaliter vanuit gaan dat ons dierbare Feyenoord de voorsprong op de Zwartrokken zou verviervoudigen. Van één punt naar vier punten. Want op het programma stond eergisteravond de op papier “haalbare kaart” van Telstar, ooit de fusieclub van de bvo’s VSV en Stormvogels. Maar wat op papier een makkie lijkt kan in de praktijk een loodzware klus blijken dan wel een diepe sportieve valkuil. Ik heb Giovanni van Bronckhorst in alle opzichten zeer hoog zitten, als voormalige topvoetballer, als eerbiedwaardig medemens en zeker ook als toptrainer. Maar wat ik gezien de wedstrijd van eergisteren niet van hem begrijp is dat hij zich klaarblijkelijk te buiten is gegaan aan onderschatting van een tegenstander uit de IJmond, die nota bene eerder dit seizoen de nummer drie van de vorige competitiejaargang in diens eigen stadion in Nijmegen met 1-2 versloeg. Zeker als de belangrijkste concurrent voor de titel al heeft verloren moet je zelf alles op alles zetten om je eigen driepunter veilig te stellen en daartoe je sterkste team op te stellen. En dus niet – gechargeerd - een veredeld B-team. Dat is het nemen van een enorm risico en dat is dan wel gebleken ook. Want na een voortvarende start met een reeds veilig lijkende 0-2 voorsprong na twintig minuten ging het in de zeventig overige speelminuten, exclusief de aan de thuisclub royaal geschonken extra “blessuretijd” toch echt bijna helemaal mis. We zijn eraan ontsnapt maar vraag niet hoe. Achteraf is er – met name bij supporters van de concurrentie maar ook bij de tegenstander zelf – veel gekissebis en verongelijktheid over de aan Feyenoord toegekende penalty. En dan worden die arbitraire akkefietjes bij Sparta-Feyenoord (geen goal voor Zonneveld) en Feyenoord-AZ (geen strafschop voor Meerdink) er ook bijgesleept. Ik heb het er in mijn vorige column al over gehad: ik zou een lijvig boekwerk kunnen schrijven van alle keren dat Feyenoord in zijn clubhistorie door de arbitrage is benadeeld. Te beginnen met dat voorbeeld van Leo Horn in 1959. En met een van de meest recente en dramatische arbitraire miskleunen de rode kaart voor Read tijdens de voorlaatste Feyenoord-PSV door Makkelie, waardoor de Eindhovenaren volslagen onterecht alsnog de landstitel 2025 in de schoot geworpen kregen.

Al dat gezeur was helemaal niet nodig geweest indien onze trainer gewoon het sterkste elftal had opgesteld. En dus niet onze beste speler (Luciano Valente) pas vanaf de zevenenzeventigste minuut had laten meedoen. In de platinatijd van de landstitel 1969, de Europacup 1 alsmede de Wereldbeker 1970 en de landstitel 1971 had Feyenoord een steevaste opstelling waarin slechts marginaal werd gewijzigd vanwege blessures, schorsingen of late wisselbeurten. Die opstelling was Eddy Treytel in het doel (met uitzondering van die finale in San Siro), achterhoede Piet Romeijn, Rinus Israël, Theo Laseroms en Theo van Duivenbode, middenveld Willem van Hanegem, Wimpie Jansen en Frans Hasil en voorhoede Henk Wery, Ove Kindvall en Coen Moulijn. Dat was de standaard en daar werd alleen vanaf geweken indien het om wat voor reden dan ook niet anders kon.

Nu is er ook nog een specifiek probleem waar Giovanni niet primair voor verantwoordelijk kan worden gesteld. Dat is onze loei onbetrouwbare doelman Tjark Ernst. Die gaat echt geen wedstrijden voor Feyenoord winnen zoals Wellenreuther dat bijvoorbeeld wel deed bij die zege op Ajax op 19 maart 2023 in de residentieloze hoofdstad. Dat was een zeer cruciale redding bij de stand 2-2 en Feyenoord won daarna alsnog met 2-3. Nota bene door Lutsharel Geertruida die zijn roots verloochend heeft door naar de Zwartrokken over te stappen. Zijn eerste club was Overmaas, waar ik ook mijn bescheiden amateurvoetballoopbaan begon. Maar dat terzijde. Als je eerst je doel drie competitiewedstrijden schoon houdt waaronder de match tegen AZ en daarna drie ballen in het net laat vliegen tegen Telstar, dan moet je daar toch minstens op universitair niveau voor hebben gestudeerd. Vergeef mij mijn cynisme.

Maar soit! We sleepten op uiterst kritische en kritieke wijze de driepunten in de wacht waar PSV zich danig verslikte in het ultra laag geklasseerde ADO Den Haag en waar AZ tegen Cambuur ook niet verder kwam dan een remise. Dat geeft het nu voorbije voetbalweekend natuurlijk wel de nodige fleur. Het komt overigens op een ietwat ongelukkige fase omdat we volgende week op bezoek moeten in die vierkante bak, geklemd tussen Mathildelaan en Frederiklaan, waarvoor de nodige uitbreidingsplannen op de rol staan. De Zwartrokken zullen er alles aan doen om hun frustraties dan op ons te botvieren en daar moeten we ons dus tot in onze haarvaten van bewust zijn. Derhalve een omgekeerd evenredige instelling als die in BUKO-stadion in Velsen-Zuid werd ten toon gespreid. Je zou bijna denken dat Gio de ploeg expres zo slap liet spelen in een verzwakte samenstelling, teneinde de concurrent uit Eindhoven alvast zand in de ogen strooien. Dat is natuurlijk onzin, te meer daar de kwakkelende voorstelling tegen Telstar bij de volgende opponent eerder vertrouwen wekt dan twijfel zaait.

Hoe dan ook, na AZ thuis is PSV uit de volgende lakmoesproef in competitieverband en daar tussendoor moet nog wel even in Spanje tegen Real Betis worden aangetreden. Hopelijk loopt daarbij geen enkele speler blessures op zodat we in optima forma het cruciale duel met de voormalige Lampen kunnen aangaan.

ForLife en ForEver
Rood-wit-zwart
Feyenoord-hart