COLUMN: Wederom volgde een dramatische tweede helft op een veelbelovende eerste helft

Beste Feyenoord-vrienden,

Toen Feyenoord op 9 september 1970 de tweekamp om de Wereldbeker winnend had afgerond ten koste van het Argentijnse Estudiantes de la Plata beëindigde de toenmalige tv-verslaggever Herman Kuiphof (zijn naam werd wel grappend verbasterd met Tjuiphof omdat hij de naam van Ove Kindvall steevast op z’n Zweeds uitsprak met Tsjientvol) zijn commentaar na de wedstrijd met de woorden: ”Feyenoord kan alles!” En reeds achttien dagen na deze historische overwinning kreeg de in Franeker (in het Fries Frjentsjer, vandaar wellicht diens Tsjientvol) geboren reporter al op cynische wijze gelijk want toen werd Feyenoord op dramatische wijze in de eerste ronde van het EC I-toernooi uitgeschakeld door het volstrekt onbekende en anonieme UT Arad uit Roemenië. In de Kuip werd het 1-1 en in Roemenië slechts 0-0 waarbij het Roemeense doelpunt in Rotterdam destijds dubbel telde. Feyenoord kan dus alles: de grootste wedstrijden winnen om dan vervolgens van Bal-op-Dak jammerlijk te verliezen of er gelijk tegen te spelen. En dat bleek aan het eind van datzelfde seizoen ook nog eens, nadat Feyenoord zich op 7 april 1971 in de kwartfinale van de KNVB-beker in eigen huis liet uitschakelen door de grote concurrent uit de residentieloze hoofdstad. Ajax-trainer Rinus Michels liet zich na afloop arrogant-denigrerend uit over Feyenoord dat maar niet had willen winnen ondanks dat hij zelfverklaard een B-team had opgesteld met het oog op de grotere Europese belangen van dat moment. Dat prikkelde de Feyenoorders zodanig dat zij op 27 mei van de hoofdharen tot de voetzolen gemotiveerd waren om in competitieverband Ajax in Mokum te verslaan, met als hoofdprijs de landstitel. En ondanks een 1-0 achterstand bij de rust versloeg Feyenoord het Ajax van Cruijff en Swart met 1-3 in het Olympisch Stadion (doelpunten Ove Kindvall en Dick Schneider 2x) waarmee het nagenoeg landskampioen was hetgeen op 6 juni tegen Haarlem met een 2-1 zege definitief werd veilig gesteld in de eigen Kuip. Ove Kindvall scoorde beide goals en het was tevens zijn afscheidswedstrijd als deelnemer in de Nederlandse competitie. Geheel in stijl werd de beste Feyenoord-nummer 9 aller tijden ook dat seizoen weer topscorer met 24 goals, gevolgd door Johan Cruijff met 21 doelpunten.

Feyenoord is na een voorbeeldige oefenperiode met alleen maar overwinningen teleurstellend begonnen aan het echte werk: de Nederlandse competitie. En dat is toch echt ver beneden mijn verwachtingen en ongetwijfeld die van vele anderen ook. En we kunnen er Robin van Persie niet meer op aankijken. Het blijkt maar weer eens dat een trainer die zijn sporen al heeft verdiend ook niet alles in goud laat veranderen wat hij aanraakt. En dat resultaten in een oefenreeks ook geen enkele garantie bieden voor het serieuze werk. Het is natuurlijk uiterst frustrerend dat een prima zo niet perfecte eerste helft waarin de tegenstander niets heeft in te brengen wordt gevolgd door een ontsierende tweede helft waarbij het hele ogenschijnlijk zo solide bouwwerk volledig instort als ware er sprake van een aardbeving met een kracht van 9,5 op de schaal van Richter. Het was raadselachtig en toch ook weer niet dat ik in de rust bij die 2-0 voorsprong nog dacht dat het zo maar toch nog 2-2 of erger zou kunnen worden. Die twijfel over de onvoorspelbaarheid van Feyenoord door de jaren heen is bij mij wat men in de sociologie wel omschrijft als “geïnternaliseerd”. Het is een deel van mijn wezen geworden. Want Feyenoord kan immers alles. In Eindhoven met 10-0 verliezen (010 verloor op 24.10. 2010 met 10 man met mar liefst 10-0 van PSV) en dan in De Kuip met 3-1 winnen zodat niet PSV maar Ajax kampioen werd in 2011. En waarbij in de ArenA (tot 2018 Amsterdam ArenA) en nu naar de oud-Feyenoorder vernoemde Johan Cruijff ArenA voor het eerst en het laatst werd gejuicht om de doelpunten van Feyenoord. Vorige week tegen Sparta had die volledige implosie nog geen gevolgen wat de uitslag betreft, mede dankzij de in die wedstrijd niet ongunstige arbitraire beslissingen. Maar nu tegen de Deventer Koeken des te meer en voor hetzelfde geld hadden we nog verloren ook.

De door mij als columnist met zijn komst bij voorbaat warm onthaalde Giovanni van Bronckhorst is er nog lang niet in diens rol van teruggekeerde trainer van ons geliefde Feyenoord. En wellicht de technisch directeur ook niet omdat het broodnodige gif in de selectie ontbreekt om de weerstand van tegenstanders van het begin af aan definitief te breken. Zodat er geen herstel van de opponent meer mogelijk is. En dan heb ik het over tegenstanders van het niveau waarvan we er vier op een rij op het programma hadden en hebben staan vanaf de start van de competitie. Een goed begin is het halve werk luidt de tegeltjeswijsheid maar daar kopen we nu niets meer voor. We zijn gewoon zwak begonnen en staan na twee rondes op plaats nummer 7 van de ranglijst geparkeerd. En met niet één van de Grote Drie als koploper maar de kaasdragers uit Alkmaar. Ooit net als PSV naar de top gefinancierd via een vermogende suikeroom, te weten achtereenvolgens de gebroeders Molenaar en later de DSB, mar nu op eigen kracht en dankzij een prima beleid waaraan de nieuwe algemeen directeur van Feyenoord, Robert Eenhoorn, natuurlijk ook nog een substantiële bijdrage heeft geleverd. Hopelijk gaat hij dat bij Feyenoord ook fiksen. Er valt wat dat betreft nog heel wat te doen. Wellicht ook nog op de transfermarkt om Feyenoord meer body en strijdbaarheid te geven. Want dat – gechargeerd – wandelvoetbal in de tweede helft moet stante pede met wortel en tak worden uitgeroeid. De afgelopen week mocht ik alweer 79 jaar worden en ik hoop – quod vult Deus - toch nog minstens één kampioenschap van ons dierbare Feyenoord te mogen meemaken.

ForLife en ForEver
Rood-wit-zwart
Feyenoord-hart