COLUMN: Drie keer is scheepsrecht, maar we willen graag méér

Beste Feyenoord-vrienden,

Na het (Zuid-)Hollandse FC Dordrecht en het Vlaamse Club Brugge was ons dierbare Feyenoord tegen het Waalse Royal Charleroi Sporting Club eveneens de bovenliggende partij. Ook nu werd het 3-1. Na een nog dubbelblanke ruststand namen de Frans sprekende Belgen kort na de theepauze de leiding en die minimale achterstand belastte nog lange tijd het scorebord in De Kuip. Maar gelukkig toonde Feyenoord onder Giovanni wederom karakter door in de slotfase van het vriendschappelijke duel de hatelijke 0-1 achterstand om te zetten in een toch nog relatief riante 3-1 voorspong die tevens de eindzege was. Drie maal is scheepsrecht maar wij willen méér. Ook in de voorbereiding tegen achtereenvolgens het Madrileense Rayo Vallocano en het Italiaanse Atalanta Bergamo. Beide clubs zijn geen Real Madrid of AC Milan, maar zeker ook geen FC Dordrecht. Ook tegen deze Zuid-Europese middenmoters zal Feyenoord tot het gaatje moeten gaan om de succesreeks voor te zetten, ook al is het slechts voor de kat zijn viool. Deze eerste drie triomfen zijn heel goed voor het zelfvertrouwen en om speltechnisch een eenheid te smeden zoals Gio dat in zijn eerste periode bij Feyenoord ook realiseerde. Toen aanvankelijk nog met steun van “coach van de coach” Dick Advocaat, maar een decennium nadien is clubkind Van Bronckhorst natuurlijk veel rijker qua ervaring geworden. Gio is geen absolute garantie voor succes, maar met hem als hoofdcoach biedt de huidige - nog wel bij te stellen - selectie wel het nodige perspectief en daarmee derhalve hoop op een mooie nabije toekomst.

Eergisteren was dus het Feyenoord Festival. Hopelijk voor velen van de aanstormende generatie(s) een evenement bij uitstek om als levenslange Feyenoord-supporter een wedergeboorte te ondergaan. Want éénmaal Feyenoorder, altijd Feyenoorder, of je wilt of niet. Het is een zeer hardnekkig rood-wit-zwart virus waar je nooit meer van geneest en ook niet van wilt genezen. Ik verklaar, beloof en bevestig dit met mijn bijna 79 jaren lange levenservaring. Nee, ik ben er zaterdag zelf niet geweest, mede omdat we onze kleindochter van 8 jaar, kind van gescheiden ouders, voor de helft van haar zomervakantie onder onze hoede hebben. Ik ben zeker van plan om haar, die uiteraard lid is van Kameraadjes, een keer te introduceren in De Kuip, bij voorkeur op een heel mooie plekje in het stadion, maar dat kwam eergisteren echt niet gelegen. Dat Feyenoord Festival werd geheel overeenkomstig de verwachtingen zeer druk bezocht. Maar liefst een kleine veertigduizend supporters en fans togen naar De Heilige Kuip, die sinds kort ein-de-lijk eigendom van de nationale Wereldbekerprimeurhouder is geworden. Ooit werd wel eens georeerd dat wanneer bij wijze van spreken Coen Moulijn en Ernst Happel op de middenstip een potje zouden gaan klaverjassen dat dan dat schouwspel al goed zou zijn voor dertig duizend supporters. Dat is overigens niet altijd zo geweest. Natuurlijk wel in de succesvolle zestiger jaren tot en met de gouden periode tot en met 1974. Maar daarna braken broodmagere jaren aan en de tachtiger jaren brachten ons slechts de beker in 1980 (wel door onder leiding van mijn betreurde vriend Charles Corver in de finale Ajax met 3-1 te verslaan) en de dubbel van het Cruijff-Gullit jaar 1984 maar daarvóór én daarna was echt sprake van veel mindere jaren in sportieve zin. En dat betaalde zich dan ook in negatieve zin uit qua aantallen Kuipbezoekers. Zelfs in de eerste helft van de jaren negentig, die ons toch vier bekers, een supercup én een landstitel bezorgde kon je nog te kust en te keur seizoenkaarten aanschaffen. Maar toen ik in de vorige zomer na 68 jaar Kuipbezoek om meerdere redenen besloot Feyenoord voortaan voornamelijk vanaf de bank in Liessel te gaan volgen stonden vakgenoten in UU in de rij om mijn seizoenkaart over te nemen. En daarom is het heel goed dat Feyenoord zo’n festival in de komkommertijd organiseert om daarmee nieuwe generaties supporters aan zich te binden. Eens Feyenoorder, altijd Feyenoorder! Tot de dood erop volgt!

Feyenoord roert zich inmiddels op de transfermarkt. Het (b)lijkt daarbij vooralsnog meer een exit- dan een intro-verhaal te worden. Giovanni heeft aangegeven dat de momenteel te uitgebreide selectie danig moet worden ingekrompen om er een handzaam en op elkaar ingespeeld team van te maken. Bekend is op dit moment dat In-beom Hwang naar Porto vertrekt, dat Zerrouki bij FC Twente blijft (dat is zeker geen verlies in sportieve zin) en dat Wellenreuther naar Vfl Wolfsburg vertrekt (de stad van de Volkswagen, het nieuwe stadion aldaar heet niet voor niets Volkwagen-Arena). Zijn opvolger is op zeker de bij Hertha BSC opgehaalde Tjark Ernst. Wellenreuther heeft zich bij Feyenoord natuurlijk onsterfelijk gemaakt met zijn fabelachtige redding tegen Ajax in de residentieloze hoofdstad waardoor Feyenoord in 2023 voor de zestiende keer in zijn bestaan de landstitel kon binnen hengelen. Actueel zijn ook de posities van Zechiël en Hadj Moussa; Feyenoord wil voor beide sterren de hoofdprijs binnen halen.
Naast doelman Ernst heeft Feyenoord nu de middenvelder Charles Vanhoutte bij OGC Nice opgehaald, de verdediger Mika Mármol bij UD Las Palmas en de spits Nacho Ferri van KVC Westerlo. Afwachten maar weer hoe het per speler allemaal gaat uitpakken. In de jaren midden jaren zestig haalden we vol verwachting de Zweed Harry Bild binnen hetgeen geen groot succes bleek in tegenstelling tot zijn kort daarna aangetrokken landgenoot Ove Kindvall. Dat werd voor Feyenoord de beste nummer negen aller tijden met Pi-air als second best. Tenslotte nog even het WK. Ik denk namens het veruit grootste deel van voetbalminnend Nederland te getuigen van mijn grote voldoening dat niet Argentinië maar Spanje de nieuwe wereldkampioen is. De gisteravond gespeelde finale was – zeker van Argentijnse kant – één grote aanfluiting. Zonde om er nog één woord aan vuil te maken. Dat boek met Trump en Infantino in uiterst controversiële hoofdrollen kan nu gelukkig dicht en meteen maar naar De Slegte worden afgevoerd tegen een dumpprijsje voor de erudiete masochist. Laten we ons maar weer lekker gaan richten op ons geliefde Feyenoord.

ForLife en ForEver
Rood-wit-zwart
Feyenoord-hart