COLUMN: We gaan weer beginnen!!

Beste Feyenoord-vrienden,

Morgenavond (dinsdag 7 juli) hebben we nog een gemeenteraadsvergadering in ons mooie Deurne en dan begint voor ons als lokale politici het zomerreces. Ook de vakbondsvergaderagenda is voor een aantal weken helemaal blanco. En op de televisie zijn de nodige programma’s eveneens voorlopig in de provisiekast gezet. In één van de laatste Oranjezon-afleveringen beweerde Sander de Kramer met verabsoluteerde zekerheid te weten dat het “Polleke van Van Breukelen” ertoe bijdroeg dat Feyenoord “dat” seizoen landskampioen werd. Sparta Piet Hugo Bost meende dat meteen al te betwijfelen maar Sander hield vol. Echter, hoe goed bedoeld ook door de geboren Rotterdammer en Feyenoorder Sander, hij sloeg de plank danig mis. Want het bewuste incident waardoor Feyenoord op de valreep tegen PSV gelijk kon maken vond plaats op 12 april 1987, het seizoen waarin de Zwartrokken voor de derde achtereenvolgende maal de landstitel pakten en daar zou nog een vierde titel inclusief de treble (kampioensschaal, beker en EC I) aan worden toegevoegd in 1988. PSV won volgens een lange traditie zelden in De Kuip; na onze nederlaag tegen PSV tijdens het seizoen 1985-1986 (Gullit was – met dank aan klikspaan en in meerdere rollen oud-Feyenoorder Hans Kraay senior – in 1985 voor een fooi overgestapt van Feyenoord naar PSV) zou dat nog maar sporadisch gebeuren. In 1993 en daarna pas weer in 2008.

Maar terwijl het politieke en vakbondskaderwerk nu voor bijna twee maanden komt stil te liggen (althans wat de vergadercyclus betreft) begint voor de voetbalmiljonairs echter langzamerhand het lieve leven weer met de voorbereiding op het nieuwe seizoen. Ons dierbare Feyenoord heeft meteen maar even in de bus geblazen door in de oudste stad van Holland met maar liefst 0-6 te winnen van de KKD-streekgenoot FC Dordrecht. Het oude spreekwoord dat herinnert aan de functie van Dordrecht als stapelhaven, te weten: “Hoe dichter bij Dordt, hoe rotter het wordt” ging zeker niet op voor de club van Zuid. Giovanni van Bronckhorst heeft als opvolger van Robin van Persie meteen zijn visitekaartje afgegeven. Ofschoon we ons maar altijd te goed herinneren dat hij eerder een buitengewoon succesvolle trainer van ons was. Hij kon over vier seizoenen immers vijf prijzen op zijn naam schrijven. We kunnen én mogen evenwel anno 2026 niet het onmogelijke van Gio verwachten, maar dat hij een betere trainer-coach is dan Robin van Persie is wat mij betreft buiten kijf. En ook de metamorfose in het management inclusief een afzonderlijke technisch directeur geeft weer vertrouwen voor de toekomst. Het zal enige tijd vergen om orde op zaken te stellen, maar Keulen en Aken zijn ook niet op één dag gebouwd.

Zoals vorige week al met de nodige scepsis bespiegeld is de rol van Ronald Koeman met de afgang van Oranje op het trainersfront nu waarschijnlijk wel grotendeels uitgespeeld, hetgeen hem privé goed zal uitkomen gezien de gezondheidstoestand van zijn echtgenote Bartina. Voor velen en ook voor mij is zijn jammerlijk falen zeker geen verrassing. Hij was immers onze hoofdcoach gedurende de jaren 2011-2014 en won in die drie seizoenen geen enkele prijs met Feyenoord. Terwijl hij bijvoorbeeld wel in diens eerste seizoen in De Kuip over de toen weergaloze John Guidetti kon beschikken. De Zweed werd al snel door Het Legioen omarmd en zijn hoogtepunt was onmiskenbaar de klassieker in De Kuip van 29 januari 2012 waarin de boys uit de residentieloze hoofdstad op een 4-2 nederlaag werden getrakteerd en waarbij Guidetti met een hattrick een heldenrol vervulde. Ter completering van de geschiedschrijving moet ik helaas ook een kort daarop volgend dieptepunt in zijn jaartje als huurling bij Feyenoord vermelden. Dat was exact drie weken na de klassieker in een thuiswedstrijd tegen RKC Waalwijk. Want nadat hij op 18 februari van dat vroege voorjaar de 1-0 had gescoord was hij zo onhandig om – met reeds een gele kaart op zak en tot afgrijzen van Koeman – uit pure vreugde zijn shirt uit te trekken. Dat kwam hem dus op een tweede gele kaart en derhalve op rood te staan zodat Feyenoord met 10 man verder moest en de Waalwijkers hun numerieke meerderheid met de gelijkmaker wisten uit te buiten. Een minstens zo negatieve consequentie was een schorsing voor de volgende wedstrijd en die was uitgerekend tegen de Zwartrokken uit Eindhoven.
Nederland lag er in het huidige WK-toernooi dus al in de zestiende finale uit. Volstrekt roemloos. De internationale krachtsverhoudingen zijn in de loop der decennia danig veranderd. Onze drievoudige finalist won in de glorietijd (1970-1974) van Feyenoord en Ajax (met vijf Europese prijzen op rij alsmede twee wereldbekers) op 1 november 1972 met maar liefst 9-0 van Noorwegen. Datzelfde Noorwegen versloeg nu in de achtste finale de vijfvoudige Wereldkampioen Brazilië en staat daarmee in de kwartfinale. Dát is het verschil met 54 jaar geleden. We moeten het er de komende vier jaar mee doen wat het mondiale toernooi betreft. We kunnen ons nu weer volledig op onze geliefde Club van Zuid richten. De teerling is geworpen met ons kind van de club Giovanni aan het roer.

ForLife en ForEver
Rood-wit-zwart
Feyenoord-hart