COLUMN: Succestrainer Gio back in town

Beste Feyenoord-vrienden,

Giovanni van Bronckhorst keert als succesvolle hoofdcoach terug in de Kuip. En ook bij bondscoach Ronald Koeman lijkt het te gaan dagen, al moeten we ons nog maar niet rijk rekenen. Daarover straks meer. Van het nieuws dat Gio onze nieuwe eerste coach wordt werd net kond gedaan toen mijn column van vorige week was verzonden. Maar daarom niet getreurd door uw columnist, want de kersverse directie heeft meteen een goede slag geslagen. Niet alleen omdat Gio – net als Robin van Persie - een kind van de club is, maar ook omdat hij in zijn vorige periode bij Feyenoord qua prijzenfestival een heuse succestrainer is gebleken. Hij begon destijds weliswaar dramatisch maar toen Dick Advocaat enkele weken zijn geslepen rol van “coach van de coach” (net als later van Robin van Persie) vervulde ging het daarna crescendo! Feyenoord zou in vier jaar tijd (van 2015 tot 2019) vijf prijzen winnen met de trainer van Molukse afkomst: één landstitel, twee bekers en twee JC-schalen. Qua prijzenaantal zelfs recordhouder als Feyenoord-trainer, maar als winnaar van de EC I en de Wereldbeker in 1970 en het kampioenschap van 1971 (door in de voorlaatste wedstrijd het Ajax van Johan Cruijff, Sjakie Swart en Piet Keizer in de residentieloze hoofdstad met 1-3 te verslaan) blijft Ernst Happel uiteraard de meest succesvolle trainer van de Club van Zuid. De Oostenrijker won immers de hoogste én de op één na hoogste prijs voor (Europese) clubteams en die waren voor Nederland allebei nog primeurs ook. Giovanni logenstraft overigens ook de stelregel van Co Adriaanse dat een goed paard niet altijd een goede ruiter is. Want als voetballer bij meerdere grote clubs én als trainer van ons dierbare Feyenoord heeft hij beide rollen op excellente wijze vervuld. Met Barcelona won de sympathieke Rotterdammer behalve twee landstitels en twee supercopa’s ook de Champions League. En dan hoor je zeker bij de groten der Aarde als voor eeuwig gesettelde wereldvoetballer. Wat mij betreft hebben Robert Eenhoorn en Dévy Rigaux met deze razendsnelle en resolute trainerswissel hun eerste daadkrachtige slag geslagen. Al moeten we ons natuurlijk nog niet rijk rekenen, want ruiter Gio zal toch de nodige goed getrainde en volbloedterriërs om zich heen verzameld moeten hebben op jacht naar nieuwe trofeeën, zoals de landstitel en de beker. Om het maar eens in plastische beeldspraak uit te drukken.

Dan Ronald Koeman en het Nederlands Elftal. Na de teleurstellende remise tegen de Japanners waarna zowel de nationale als de internationale sportpers de geboren Zaankanter niet bepaald spaarden is door de ruime overwinning op de vertegenwoordigers van het grootste Scandinavische land van de ene op de andere dag de spreekwoordelijke grafstemming omgeslagen in een jubelende en juichende euforie. Het “hosanna” en het “kruisigt hem” liggen in de wereld van Koning Voetbal in willekeurige volgorde soms maar zeven kwartier van elkaar verwijderd. Eerst vraagt men zich af of de poulefase wel zal worden overleefd en nu nemen sommige ultra-optimisten, al dan niet serieus bedoeld, alvast maar weer eens het magische woord in hun mond. Dat beloftevolle maar o zo speculatieve woord van 14 letters dat begint met een “w” en eindigt met een “n”. Een woord dat doet herinneren aan het grote trauma van 1974 en de latere teleurstellingen van 1978 en 2010. En dat mij al in die roemruchte zeventiger jaren hardhandig heeft afgeleerd om te hard van stapel te lopen waar het onze nationale uitverkorenen betreft. In 1974 leefden we weken in de waan van gedoodverfde wereldkampioen en ook de Duitse pers was wat het “Weltmeisterschaft” betreft tegen heug en meug maar niettemin volstrekt eensgezind wat de Holländische Dominanz betreft. Maar wij zagen vooraf drie cruciale aspecten over het hoofd. Ten eerste het thuisvoordeel van de Duitsers (tijdens de finale zaten er nauwelijks Nederlanders in het Olympiastadion in München). Ten tweede dat de Duitsers ook een geweldig elftal hadden met onder meer Gerd Müller (der Bomber) , Franz Beckenbauer (der Kaiser), Berti Vogts (die als sublieme mandekker Johan Cruijff nagenoeg uitschakelde) en doelman Sepp Maier (met zijn handen gelijk kolenschoppen). En ten derde dat een Engelse scheidsrechter de finale floot en Engelsen heb ik er altijd van verdacht als bakermat van het voetbal stinkend jaloers te zijn op de oude rivaal van de Engelse oorlogen in de Gouden Eeuw. Want die onterechte penalty na een onmiskenbare Schwalbe van Hölzenbein deed ons destijds uiteindelijk de das om. Naast de stomme fout van Neerlands meest overschatte Rinus Michels (die nooit succesvol was indien hij niet over Johan Cruijff kon beschikken) om de even middelmatige als naderhand zeer tragische keeper Jan Jongbloed te prefereren boven Piet Schrijvers of Eddy Treytel. Of laat staan Neerlands beste doelman aller tijden Jan van Beveren, die niet eens werd geselecteerd voor het WK. En in wezen was er nog een vierde factor die ons destijds als megafavoriet de das om deed. Dat was de tricky zet van Bild om de Nederlandse voetballers te verleiden tot een zogenaamde “zwembadaffaire” met zeer schaars geklede vrouwen en die met pikante foto’s overgoten publicatie gaf aanleiding tot enorme commotie. Absolute wereldster Johan Cruijff zat daarna uren lang aan de telefoon met zijn furieuze eega teneinde niet naar huis te hoeven gaan om zijn huwelijk te redden. De opzet van Bild Zeiting slaagde perfect want die haalde de Nederlanders uit hun concentratie hetgeen naast de andere drie ondermijnende factoren ongetwijfeld de doorslag gaf in die voor Nederland zo traumatische finale.

En die dus in 1978 werd gevolgd tegen wederom het thuisland in de finale met een bal van Robbie Rensenbrink tegen de paal en in 2010 door die bal van Arjen Robben tegen de voet van Iker Casillas.

Drie keer dus net niet.

Ik wens Ronald Koeman veel succes toe met het vervolg van het Wereldkampioenschap 2026.

ForLife en ForEver
Rod-wit-zwart
Feyenoord-hart