COLUMN: Over Danny Makkelie, Dick Advocaat en Ronald Koeman

Beste Feyenoord-vrienden,

Drie uiteenlopende persoonlijkheden in het domein van Koning Voetbal en alle drie hebben zij ook hun geschiedenis met ons dierbare Feyenoord. Makkelie gaat door voor een toparbiter, maar hij ging in het kortelings gestarte WK-toernooi met een reglementair onterechte gele kaart-wissel weer eens ostentatief in de fout. En zeker niet voor het eerst. Op 11 mei vorig jaar sloeg diezelfde Makkelie de plank danig mis door tijdens de wedstrijd Feyenoord-PSV in de slotfase van de wedstrijd Givairo Read zeer onterecht rood te geven, waardoor niet Ajax, maar PSV in dat voorlaatste seizoen kampioen van Nederland werd. De rode kaart werd in twee rechtsgangen ook twee keer gecanceld en ik heb nooit kunnen begrijpen waarom de club uit de residentieloze hoofdstad niet naar het Hof van Arbitrage in Lausanne is gestapt om die onterechte zege van de Eindhovense Lampen in De Kuip aan te vechten. Maar goed, daar zullen de meeste lezers van mijn columns geen seconde van wakker hebben gelegen. De animositeit jegens Ajax zal in onze supporterskringen altijd wel groter blijven die die jegens de Zwartrokken uit de Brainport-stad. Ik maak daarop als individu een uitzondering. Volgens de meeste media is de rol van Makkelie in dit WK-toernooi na die reglementaire omissie meteen uitgespeeld en daar zal ik zelf in ieder geval geen traan om laten. Er zijn naast Makkelie nog twee scheidsrechters geweest in de clubhistorie van Feyenoord die onze club mijns inziens moedwillig hebben benadeeld. De eerste was de Amsterdammer Leo Horn, die in 1959 de Kuip op zijn kop zette met een zeer omstreden penalty in the dying seconds aan de toenmalige landskampioen Sparta, die door strafschopspecialist Tinus Bosselaar feilloos werd benut. En die behalve een massale vechtpartij door het hele stadion heen ook aanleiding was voor het aanleggen van het zogenaamde Leo Horn-pad, dat de afstand tussen de kleedkamers en het veld voor de spelers veilig moest overbruggen en hetgeen later werd vervangen door de spelerstunnel. De derde arbitraire “dupeerder” was ontegenzeglijk Ruud Bossen, die onder meer een uiterst controversiële rol vervulde tijdens de bekerfinale Feyenoord-FC Utrecht in 2003. Met de wijze waarop hij destijds een loepzuivere goal van Pi-air afkeurde en de protesterende Paultje Bosvelt rood gaf bevestigde hij maar weer eens zijn reputatie van notoire Feyenoord-hater. Het wedstrijdverloop had er alle schijn van dat de (K)NVB iets wilde goedmaken met FC Utrecht na het buitenspel-incident het jaar ervóór in de bekerfinale van de Domstedelingen tegen Ajax. Niet voor niets werd uitgerekend Bossen daartoe ook aangewezen. Dat goedmakertje ging dus wel over onze rug!!

Dan stappen we nu over naar het trainersgilde. Dick Advocaat is een bewijs in het ongerijmde (een “reductio ad absurdum”) dat een naar de maatstaven van het betaalde voetbal beperkte voetballer een hele grote trainer kan zijn. Het omgekeerde dus van de stelling van Co Adiaanse dat een goed paard nog geen goede ruiter is. Dick bewees zijn grote klasse als trainer ook in zijn periode Feyenoord. Het valt de nationale voetbalbond tot in alle eeuwigheid te verwijten dat hij de Hagenaar niet vergunde de als gevolg van de coronapandemie gecancelde bekerfinale tegen FC Utrecht niet op een later tijdstip alsnog te laten plaatsvinden, hetgeen in het buitenland veelal wél gebeurde. Maar ja, Ajax kon door Covid geen landstitel winnen, dan Feyenoord ook geen beker natuurlijk, want stel je voor! Overigens had dan natuurlijk nog wel van de Utrechtenaren gewonnen moeten worden, maar dan was Ruud Bossen in ieder geval niet de arbiter geweest.

Dat Dick met het op twee na kleinste zelfstandige onderdeel van ons Koninkrijk der Nederlanden met 7-1 moest afleggen tegen viervoudig “Weltmeister” Duitsland was natuurlijk geen verrassing, zelfs de vergelijking David tegen Goliath gaat hier mank. Curaçao is in dit WK-toernooi de lilliputter in het land der reuzen uit Gullivers reizen door Jonathan Swift.

Tja, en dan last but not least Ronald Koeman. De man dus die twee seizoenen bij ons voetbalde en drie jaar onze hoofdcoach was. De oogst over die vijf seizoenen: nul prijzen. Nu zegt dat niet alles want niemand kan ijzer met handen breken, maar hij voetbalde bij ons in de midden negentiger jaren en in dat laatste decennium van de twintigste eeuw wonnen we toch nog wel twee landstitels, vier bekers en twee supercups (tegenwoordig Johan Cruijff-schaal geheten). Ronald was een wereldvoetballer die FC Barcelona ook met een geweldige vrije trap tegen Sampdoria voor het eerst aan de hoogste Europese prijs hielp en ook als trainer heeft hij al de nodige bokalen gewonnen, maar als een absolute toptrainer kan ik hem met de beste wil van de wereld niet kwalificeren. Ook naar aanleiding van het late drama tegen Japan is hij door de binnenlandse én buitenlandse media overladen met bijtende kritiek, met name inzake zijn wisselbeleid. Daarmee haalde hij de “swung” uit het Oanjeteam met alle gevolgen van dien. We hadden nu al op rozen kunnen zitten na een zege op de sterkste tegenstander uit de poule maar helaas. Niettemin wens ik hem toe zelf lering te trekken uit zijn fouten en daarmee alsnog veel succes toe bij het verdere toernooi. Ondanks het totaal ontbreken van Feyenoorders in zijn ploeg.

ForLife en ForEver
Rood-wit-zwart
Feyenoord-hart