COLUMN: Het ging op de valreep toch nog mis, met dank aan thuisfluiter Gözübüyük

Beste Feyenoord-vrienden,

Knap en volhardend de supporters die gistermiddag op de tribune of voor de tv tot het einde bleven kijken. Tussen hoop en vrees de intense wedstrijd mee belevend. En inderdaad zoals ook door de sportpers al vermeld: geheel overeenkomstig het verloop van dit voor ons zo treurige, trieste, tragische en troosteloze seizoen - om maar weer een alliteratie te gebruiken - ging het in “the dying seconds” toch nog mis. Want al zou ik vóór de aftrap blindelings getekend hebben voor een remise, enkele ogenblikken alvorens het laatste fluitsignaal klonk alsnog grotendeels de bietenbrug opgaan is mierenzuur. In mijn vorige column schreef ik nog dat de kans op een nederlaag volgens mij 95% was, maar eerlijk is eerlijk: het pakte gistermiddag toch heel anders uit. En het was dat met dank aan Serdar Gözübüyük zich een even schaamteloze als klassieke thuisfluiter betoonde, want had deze niet serieus te nemen grapjas gewoon gedaan wat zijn positie qua integriteit en neutraliteit van hem eiste, te weten een pingel voor Feyenoord en rood voor Philippe Sandler, dan hadden we nu op rozen gezeten. Maar net als bij de doeltrap voor Feyenoord in de uitwedstrijd van 2 februari 2025 tegen Ajax die de toenmalige lachwekkende arbitrage (net als dat seizoen thuis tegen PSV was dat destijds Makkelie) in een corner transformeerde waaruit voor de Mokumers alsnog de winnende treffer viel hadden we gisteren ook wat de wedstrijdleiding betreft net iets te veel met tegenslag te kampen. Want de desbetreffende onvoorstelbaar ongeloofwaardige onverlaat schonk de bewoners van de Nieuwe Goffert ook maar liefst zeven minuten extra speeltijd om alsnog langszij te komen. Aldus geschiedde.

De homereferee liet ook het aantal uitgedeelde gele kaarten in het nadeel van de Club van Zuid uitvallen. NEC kreeg er “slechts” drie tegen Feyenoord, inclusief de woedende Robin van Persie, maar liefst vijf.

In mijn prille jeugd tijdens de jaren vijftig kon een club die zich benadeeld voelde nog in protest gaan bij de (K)NVB. Daar zou bij de vertoning in de Keizer Karelstad alle reden toe zijn geweest. Maar we zullen het er helaas mee moeten doen, met deze gestolen puntendeling.

Had Feyenoord ook in de laatste anderhalve minuut zijn doel schoon kunnen houden, dan zaten we nu min of meer op rozen. Want dan hadden we nu vier punten voorspong op onze directe belagers. We zouden er dubbele gevoelens aan kunnen overhouden omdat de mijnerzijds stellig verwachte kansloze nederlaag uitbleef en daarmee de minieme voorsprong behouden, maar dat we de bijna binnen gehengelde driepunter bij het scheiden van de markt alsnog prijs gaven is natuurlijk ontzettend balen.

De kans dat we die – vooral financieel gezien – cruciale tweede plaats alsnog prijs moeten geven blijft nog vier wedstrijden lang een buitengewone precaire zaak. Een veelbelovende toekomst van Feyenoord staat in meerdere opzichten op het spel. Alleen al vanwege de zwaar gedateerde Kuip, die niet geschikt meer is voor Europese finales. Maar dus ook omdat sinds het vertrek van de bij ons succesvolle Arne Slot het met ons dierbare Feyenoord in hoog tempo bergafwaarts is gegaan. En dat ligt natuurlijk niet alleen aan de rampzalige keuze om na prutser Priske helaas Van Persie tot hoofdcoach te bombarderen, maar is ook te wijten aan het management, dus de algemene en de technische leiding, lange tijd in één hand verenigd. Ook dat laatste was natuurlijk te gek voor woorden voor een topclub als Feyenoord traditioneel is.

Die positie bij de Top Drie naast Ajax en PSV heeft in magere tijden wel vaker onder soms zware druk gestaan. Niet alleen werd dat traditionele top trio belaagd door AZ ten tijde van de gebroeders Molenaar en later Dick Scheringa hetgeen tot twee Alkmaarse landstitels leidde in achtereenvolgens 1981 en 2009, maar ook door FC Twente onder leiding van Joop Munsterman die de titel in 2010 binnen hengelde dankzij één puntje meer dan Ajax. En nu lijkt zelfs NEC op te stomen naar die begerenswaardige positie waarbij suikeroom Marcel Boekhoorn natuurlijk ook een cruciale rol speelt. Feyenoord heeft altijd zijn onafhankelijke positie redelijk zorgvuldig bewaakt en wilde dus nooit te veel afhankelijk zijn van zeer vermogende geldschieters. Al heeft de club – mede uit financiële ademnood – zichzelf daar niet altijd voor 100 % van kunnen vrijwaren. Zelfs onder supporters is er ooit een relatief eenvoudige geldlenings- en beleggingsactie gestart waaraan ook uw columnist nog op bescheiden wijze heeft meegedaan.

Het is zeer te hopen dat we op zeer korte termijn weer een slagvaardig en succesvol management kunnen begroeten dat niet uit zelfoverschatting of ingevolge een veel te hoog ambitieniveau individueel te veel hooi op de vork neemt door een cumulatie van functies, want anders zie ik het ook na het huidige broodmagere seizoen somber in voor onze dierbare club.

ForLife en ForEver
Rood-wit-zwart
Feyenoord-hart