COLUMN: Ooit de Angstgegner, maar nu de riseé voor PSV
2 februari 2026 11:45
Foto: Noël van de Laar
Beste Feyenoord-vrienden,
Dat we in de voormalige Lichtstad de zesde zeperd van dit seizoen zouden ophalen was zeer voorspelbaar en dus totaal geen verrassing. We zijn tenslotte geen Telstar of NAC, die in het Philips Stadion achtereenvolgens drie en één punt wegsleepten. En dat laatste was nog kantje boord voor de Zwartrokken want bijna gingen de Bredanaars er met de volle winst vandoor. Maar ja, Telstar en NAC staan dan ook als de nummer 18 en 17 in de Eredivisie gerankt dus daar kunnen we niet aan tippen.
Excusez-moi voor mijn cynisme, maar de razendsnelle aftakeling van ons dierbare Feyenoord sinds de dagen van Arne Slot is toch wel zeer ontluisterend. Of zoals Don Paul dat in zijn tekstuele life-verslag op het scorebord verwoordde: “Wat onder Slot is opgebouwd is inmiddels helemaal met de grond gelijk gemaakt”. En daarmee heeft hij niets te veel opgetekend. En die totale ineenstorting komt primair voor de verantwoordelijkheid van Dennis te Kloese. Die heeft ostentatief en in meerdere opzichten gefaald. Steven Verseput schreef in de NRC van afgelopen vrijdag een vernietigend artikel over het fatale beleid van Dennis te Kloese, getiteld: “Hoe Feyenoord na het vertrek van Arne Slot afdreef van zijn innovatieve visie”. Daarmee doelt hij op het eerst halen van Brian Priske en daarna Robin van Persie, waarmee voordien beoogde doelen rücksichtlos de nek werden omgedraaid en dus geheel uit het zicht verdwenen. In het desbetreffende artikel doet de journalist dat uitgebreid uit de doeken. En ik ben het er volkomen mee eens en heb dat korter door de bocht ook al meerdere keren aangegeven. Daar is niet veel voetbalwijsheid voor nodig, een kind doet de was! Te Kloese had nooit na het eerder dan voordien geplande vertrek van Frank Arnesen diens functie moeten overnemen naast die van algemeen directeur. Dat was zowel onderschatting van de vereiste kennis, kunde, tijd en energie voor de functie van technisch directeur en overschatting van hemzelf. Sindsdien is hij geleidelijk gaan disfunctioneren hetgeen na het vertrek van Arne Slot zich graniethard openbaarde. Eerst werd met Priske nog de JC-schaal in nota bene Eindhoven gewonnen en wellicht zette dat opmerkelijke laatste succes in het hol van de Eindhovense leeuw de leiding nog meer op het verkeerde been. Hoe dan ook, de ontwikkelingen zijn daarna ronduit dramatisch geworden.
Dat Feyenoord nu nog met één heel broos puntje voorsprong op de tweede plaats staat, overigens op lichtjaren afstand van de Philips-boys, zegt alles over de zwakte van de concurrentie. Want ook Ajax heeft na de onontkoombare trainerswissel nog niet echt het licht gezien. Opvallend is trouwens de opkomst van NEC en ook die van Sparta. De Nijmegenaren staan nu virtueel op de tweede plaats met nog een in te halen wedstrijd voor de boeg. Zij wonnen op 23 november ook met 2-4 in De Kuip en dat had natuurlijk al het congé van Robin van Persie moeten betekenen. Maar Dennis te Kloese heeft uit eigen belang die conclusie niet willen trekken; hij was immers de man die de voormalige wereldvoetballer en “het kind van de club” zo nodig uit Heerenveen moest ophalen, ondanks diens matige functioneren als trainer in het Friese Haagje.
En zo herhaalt zich met de regelmaat van de klok de clubhistorie van ons geliefde Feyenoord. Vanaf de uitschakeling door de Roemeense dwerg Ut Arad in het topjaar 1970 via de broodmagere jaren 80 (met uitzondering van de bekerwinst in 1980 en van het Cruijff/Gullit-seizoen) en de eerste 17 jaren van deze eeuw waarin we nul komma nul keer kampioen werden. Achttien jaar maar liefst, weliswaar zeer triomfantelijk onderbroken met dat geweldige succes van 2002 en met de nationale beker in 2008 en 2016, maar dat was het dan van 1999 tot 2017. Het prijzenfestival van die driejarige succesperiode met Giovanni van Bronckhorst aan het roer begon dus met de bekerwinst van 2016.
Echter voor een topclub als Feyenoord qua aanhang en uitstraling is dat natuurlijk veel te weinig. En dan hebben we het naast het veel te vaak sportieve dwalen en dolen nog maar niet over de inmiddels zwaar gedateerde Kuip, waaromtrent ook alle eerdere nieuwbouw- en innovatieplannen in duigen vielen.
Ook in dat opzicht heeft Dennis te Kloese ons dus niets gebracht.
Maar we moeten verder. Volgende week wacht ons FC Utrecht in de Nieuwe Galgenwaard. Die zijn ook aardig van het padje af en hebben dus komend weekend een unieke kans om over onze rood-witte rug weer zelfvertrouwen te kweken. We kunnen maar gewaarschuwd zijn.
En al met al kunnen we nogmaals concluderen dat de jaren van Angstgegner te zijn voor PSV alweer geruime tijd voorbij zijn. De tijd dat PSV zelden won maar meestal verloor in De Kuip. Zelfs na de 10-0 van 010 met 10 man in 2010 namen we met 3-1 honingzoete revanche in De Kuip waardoor PSV in de voorlaatste wedstrijd van dat seizoen de titel aan Ajax moest laten. En waarbij in de AArEEnAA (= spelling Gerard Cox) gejuicht werd bij elk doelpunt van Feyenoord. En natuurlijk won Feyenoord ook de dubbel-confrontatie met de Lichtstedelingen in Europees verband in 2002, de enige keer dat twee Nederlandse clubs tegenover elkaar stonden.
Die mooie tijden zijn nu (voorlopig?) echt passé, we zijn gedegradeerd van Angstgegner tot riseé voor PSV. En dat vindt deze geboren Rotterdammer en import-Deurnenaar die op dit moment ook nog in de gemeenteraad zitting heeft en dus niet onzichtbaar weg kan kruipen niet echt comfortabel. Maar ja, ook dat was een mantra van onze Gerard Cox: ”Feyenoorder ben je niet voor je lol!”
Die opperste wijsheid werd gisteren nog maar weer eens bevestigd. En niet zo zuinig ook.
ForLife en ForEver
Rood-wit-zwart
Feyenoord-hart