COLUMN: Een uur lang dominant, daarna was de koek op en kwamen we goed weg

Beste Feyenoord-vrienden,

Als er voor het missen van opgelegde kansen ook een prijs te winnen zou zijn, hadden we die nu al binnen. Ongelofelijk zoals de ene na de andere riante kans om zeep werd geholpen. Hoe is dat mogelijk bij professionele voetballers waarvan het werkzame leven jarenlang uitsluitend in het teken staat van het kogelronde machtige magische mysterieuze monster dat velen van ons stevig in zijn greep heeft. Waardoor je na een nederlaag de volgende dag met de pest in je lijf naar je werk gaat en het gehoon en gesar van collega’s moet aanhoren die zelf zelden of nooit in een stadion komen. De bekende “langs de lijn-supporters”. De meelopers die voor Ajax zijn maar nog nooit een stap in de AArEEnAA (=spelling Gerard Cox) hebben gezet. Vandaag had het zo maar zo’n dag kunnen zijn. Bijvoorbeeld als de scheidsrechter een thuisfluiter was geweest. Maar gelukkig was Sander van der Eijk geen homereferee. Twee doelpunten van Sparta werden in de slotfase afgekeurd, één wegens buitenspel en één vanwege een duw. Een bevriende Brabander uit Helmond vond het in beide gevallen onterecht, maar de arbitraire rol had helemaal niet ter discussie hoeven te staan indien Feyenoord (veel) doeltreffender met de vele kansen én mogelijkheden was omgesprongen. Het leek in die zin echter nergens op. Het is natuurlijk geweldig om de nieuwe competitieaflevering af te trappen met een op Het Kasteel gewonnen derby, maar het was zodanig kantje boord dat de echte juichstemming bij mij ontbreekt. Sterker, ik vond het ronduit verontrustend zoals ons dierbare Feyenoord minstens het laatste half uur bijna totaal ineenstortte. Er bleef nagenoeg niets over van het elan, de souplesse en het gemak waarmee de Club van Zuid de wedstrijd voordien dicteerde en naar zijn hand zette. Die tomeloze terugval deed zoals de Kromme hedenmorgen ook in zijn AD-column aangaf angstig veel aan de chaos van vorig seizoen denken, toen Sparta zelfs in De Kuip van Feyenoord won. In mijn jeugd was een thuiszeperd tegen de stadgenoot uit Spangen overigens jarenlang meer regel dan uitzondering. De eerste derby die ik bewust heb meebeleefd was die op 2 december 1956 in Spangen en Feyenoord won die ontmoeting met overtuigende cijfers (0-4). Met Cor van der Gijp in de hoofdrol. Cor scoorde onder meer op spectaculaire wijze met een kopbal die de nieuwe Spartaanse doelman Andries van Dijk ondanks een snoekduik kansloos liet. Zulke spelmomenten vond ik destijds dan terug via een prachtige zwart-wit foto in het toenmalige “Het Vrije Volk”, een dagbladuitgave van de Arbeiderspers en oorspronkelijk een partijorgaan van de SDAP. De voorloper van de latere PvdA.

Maar na die 0-4 op Het Kasteel volgde een bittere nederlaag in De Kuip (0-3) en dat was het begin van een lange reeks van nederlagen tegen de stadgenoot in wat destijds met intergalactische lengte Neerlands mooiste voetbalstadion was. Sparta werd in 1959 dus ook nog eens kampioen en de eerste derby van het seizoen erna vond plaats in De Kuip. Dat werd op negatieve wijze een historische ontmoeting. De nogal arrogante Amsterdammer (excusez-moi voor het pleonasme) Leo Horn “leidde” die wedstrijd. De evenwichtige wedstrijd leek op een terechte dubbelblanke remise uit te lopen tot Horn besloot om de regerend landskampioen uit Rotterdam-West een handje te helpen. Feyenoord-doelman Eddy Pieters Graafland had de bal uitgetrapt en die was al aan de andere kant toen bleek dat de Mokumse egotripper had gefloten voor een strafschop voor Sparta. Wat was er gebeurd? Eddy PG werd bij het uit zijn handen trappen van de bal gehinderd door een Spartaan en de voor 134.000 gulden bij Ajax opgehaalde klasse keeper had de hinderaar een quasi vriendschappelijk schopje onder zijn kont gegeven nadat hij de bal een zaaier naar voren had gegeven. Leo Hornaar zag zijn kans schoon om te steken en wees naar de stip. Penaltyspecialist Tinus Bosselaar, die als ras-Spartaan ook nog een jaar bij Feyenoord had gespeeld begreep er qua lichaamstaal ook niets van, maar schoot de bal wel feilloos in de kruising. En toen ontplofte De Kuip. Overal braken vechtpartijen uit en werden er zitkussentjes die je toen nog kon huren naar beneden geworpen. Een haag van politieagenten waar tussendoor Leo Horn een veilige aftocht moest blazen kreeg toch nog een trap van een woedende supporter, die daar wel voor werd aangehouden. Naderhand werd de route van het veld naar de kleedkamers met hekken beveiligd, het zogenaamde “Leo Horn-pad” en nog later de route pas daadwerkelijk optimaal beveiligd met de spelerstunnel. Leo Horn mocht als represaille drie jaar lang niet in De Kuip fluiten en toen hij daarna zijn rentree maakte voor een wedstrijd tegen GVAV (thans FC Groningen) was het eerste wat hij deed Feyenoord een penalty geven. Ik verzin het niet. Het hielp Feyenoord ook niet, want ondanks die 1-0 voorsprong uit een pingel verloor de thuisclub met 1-3. Andere tijden. Overigens: had Horn die uiterst controversiële pingel niet cadeau gedaan aan Sparta, dan was Feyenoord aan het eind van dat seizoen landskampioen geweest. Feyenoord won de laatste competitiewedstrijd in de Kuip overtuigend met 3-0 van Ajax en eindigde daarmee qua puntental gelijk met de club uit de residentieloze hoofdstad. En aangezien destijds het doelsaldo nog niet meetelde voor de ranking moest er een kampioenswedstrijd worden gespeeld. Dat gebeurde natuurlijk op een neutraal veld. Oh nee, die vond plaats in het Olympisch stadion, waar Ajax toentertijd al zijn grote thuiswedstrijden (bijvoorbeeld tegen Feyenoord en ook Europese wedstrijden) speelde. En dat Feyenoord na een 0-1 voorsprong bij de rust toch nog met 5-1 verloor is een verhaal op zich dat ik nu uiteraard achterwege laat. In De Kuip vond de degradatiewedstrijd Blauwwit-Elinkwijk plaats…Ook andere tijden.

Komend weekend thuis tegen Go Ahead Eagles, dat ook niet onderschat mag worden. Hopelijk dan wel anderhalf uur inclusief blessuretijd dominant voetbal van onze kant.
ForLife en ForEver
Rood-wit-zwart
Feyenoord-hart