COLUMN: De vierde achtereenvolgende uitzege is een feit. En hoe!

Beste Feyenoord-vrienden,

De heilzame hand van Giovanni wordt nu toch langzamerhand wel zichtbaar. Vorige week tegen EN EE SEE in de Goffert openbaarde zich dat al tot op zekere hoogte en ook tegen Barcelona was dat ondanks de geflatteerd grote nederlaag zeker het geval. Waarbij het bovendien erg leuk was dat een dag later onze jeugd van onder de 19 jaar met 1-2 van diezelfde lichting van Barcelona won. Want wie de jeugd heeft, heeft niet de toekomst in het miljoenen(voet)bal maar wel de grote transfersommen in het verschiet. En gistermiddag werd die opgaande lijn van ons dierbare Feyenoord op grandioze wijze doorgetrokken tegen de Zwolse Blauwvingers. Feyenoord nam vanaf het begin het initiatief en dicteerde het spel zeer nadrukkelijk. Het wachten was op de openingstreffer en na meerdere ballen op beide palen waarvan twee van verdediger (!) Givairo Read leek dat na zo’n tien minuten te gebeuren toen de herkenningsmelodie van de Herman Houseband uit mijn Iphone schalde, maar helaas bleek na ingrijpen door de VAR dat er hands met de bovenarm was gemaakt en werd de goal dus afgekeurd. Op afgekeurde doelpunten lijkt Feyenoord inmiddels een abonnement te hebben na die gecancelde treffer in de Aragonese hoofdstad, maar de dominantie van het in Zwolle geweldig spelend Feyenoord was zo overweldigend dat het een kwestie van tijd was eer die eerste treffer dan toch zou gaan vallen. Het was een rare goal die de schijn had van een eigen doelpunt. Inmiddels zijn er tegenstrijdige berichten omtrent de maker van die openingstreffer, maar teletekst houdt het bij een eigen doelpunt van Simon Graves. De openingstreffer verdiende dus niet echt de schoonheidsprijs maar telde gewoon wel en zelfs de VAR kon dat niet meer verhinderen. En de zes daarop volgende rake ballen stierven wel in schoonheid en het zou onbegonnen werk zijn daaruit het doelpunt van de week te kiezen. Met name Nacho Ferri schitterde maar daarmee wil ik de andere tien medespelers annex de latere invallers zeker niet te kort doen. Ook de (terecht) veel bekritiseerde keeper Tjark Ernst wist voor de tweede keer in de huidige zes wedstrijden oude competitiejaargang zijn doel schoon te houden. Uiteindelijk heeft de doelman van de Zwartrokken nu evenveel treffers moeten incasseren en die van Ajax en AZ “slechts” eentje minder. Feyenoord heeft een lange traditie van topkeepers achter de rug waarvan Eddy Pieters Graafland, Joop Hiele, Ed de Goey, Jerzy Dudek, Edwin Zoetebier, Patrick Lodewijks en Justin Bijlow zeer tot de verbeelding sprekende voorbeelden mogen worden genoemd. Ik zou niet durven beweren dat Ernst al tot dat niveau kan worden gerekend, want dan zou ik wel eens voor gedwongen opname in een psychiatrische inrichting in aanmerking kunnen komen, maar ik sluit ook (nog) niet uit dat Tjark dat niveau wellicht eens tot op zekere hoogte zou kunnen benaderen. Opmerkelijk is dat Giovanni hem nog steeds opstelt ondanks dat er met de Duitse Florian Kastenmeier een nieuwe doelman is aangetrokken. Wel is het zo dat een topclub als Feyenoord niet (ruimschoots) de tijd kan nemen om een speler voor de selectie van het eerste elftal naar een voor de top aanvaardbaar niveau te laten doorgroeien en dat deze sluitpost bepaald nog niet zeer betrouwbaar is, maar het moet ook weer niet worden overdreven. Alleen al de vergelijkende cijfers met collega-keepers van de concurrentie weerspreken die overdrijving. Ook een grote meevaller is natuurlijk het feit dat sterren als Anis Hadj Moussa en Givairo Read behouden bleven voor de nationale Wereldbekerprimeurhouder, al kan er daaromtrent natuurlijk tijdens de winterstop alsnog roet in het eten worden gegooid.

Maar dat zien we dan wel weer. Ik heb vooralsnog optimaal vertrouwen in het huidige algemene en technische management dat samen met Giovanni van Bronckhorst nieuwe wegen is ingeslagen en zelfs voor de hoofdprijs Moussa niet hebben laten vertrekken. Dat duidt op grootse plannen die men met onze unieke club voor heeft en daar is behalve kwaliteit ook de nodige tijd voor vereist. Keulen en Aken zijn tenslotte ook niet op één dag gebouwd. Komend weekend wacht ons die andere echte volksclub uit de Domstad en die heeft gisteren op de valreep de volle winst geboekt in Kralingen, hetgeen natuurlijk in extremis zuur was voor ons kleine broertje op Woudestein. Maar voor onszelf een stevige waarschuwing dat ook de derde thuiswedstrijd bij lange na nog niet is gewonnen. De Domstedelingen staan in het rechter rijtje natuurlijk ver onder hun gemiddelde niveau en zullen er alles aan doen om met minimaal één punt weer huiswaarts te keren. En verder moeten we ons realiseren dat we tot nu toe nog een op papier makkelijk programma hebben afgewerkt. Na Utrecht en de daarop volgende “interlandpauze” wacht ons de eerste echte topper thuis. Die tegen de Alkmaarse kaasdragers. Die verslikten zich afgelopen vrijdagavond in eigen stadion ostentatief in de tricolores uit de Kruikenzeikerstad maar elke wedstrijd staat op zich en zeker al in deze nog redelijk verse competitie van zes wedstrijden oud. Hopelijk kan Gio de opgaande lijn na de galavoorstelling in Zwolle tegen de boys uit Utrecht en Alkmaar doorzetten. Beide ontmoetingen zijn in de eigen Kuip maar dat blijkt dit seizoen bepaald nog geen garantie op succes. Integendeel!

ForLife en ForEver
Rood-wit-zwart
Feyenoord-hart