COLUMN: Is de beker een troostprijs?

Beste Feyenoord-vrienden,

Gisteravond zat de sfeervolle Kuip tjokvol met supporters van AZ en NEC. Helaas dus niet met ons Legioen dat weer eens een treurigmakend seizoen door moet worstelen. Feyenoord liet zich op 17 december jongstleden op smadelijke wijze in de eigen vertrouwde Kuip uitschakelen door Heerenveen, hetgeen extra pijnlijk moet zijn geweest voor Robin van Persie. Maar die acteert al geruime tijd een hele dikke olifantenhuid te hebben. De fatale verliezende treffer viel nog in de laatste minuut van de reguliere speeltijd ook, je zult er als supporter maar bij hebben gezeten. Dan ga je toch doodziek van frustratie naar huis! Feyenoord won de beker in totaal veertien maal en de mooiste keer vond ik persoonlijk die van 1995. Nee, niet vanwege die moeizame finale tegen de wijdbroeken uit Volendam (2-1), maar door de kwartfinale. Die moest tegen Ajax in de residentieloze hoofdstad worden gespeeld tijdens een jaargang waarin Ajax alles won behalve dus die nationale beker. De Mokumers wonnen onder hoofdcoach Lowietje van Gaal in 1995 de landstitel, de Champions League en de Wereldbeker. Echter, de beker, die ging dus naar ons dierbare Feyenoord.

Ik werkte in die tijd bij de gemeente IJsselstein als hoofd Facilitaire Zaken en in dat gemeentehuis liepen meer dan genoeg gloryrunners rond en zoals meestal het geval is zonder seizoenkaart van de Helmpjes. Langs de lijn-supporters dus, in meer eigentijdse woorden Studio Voetbal-fans. Supporters steunen hun favorieten daadwerkelijk met een seizoenkaart of anderszins en fans belijden hun clubliefde slechts verbaal. En die fans in het toenmalige IJsselsteinse gemeentehuis voorspelden mij zeer zelfverzekerd dat Feyenoord de beker ook wel kon vergeten, nadat bekend was geworden dat we uit tegen Ajax hadden geloot. Ajax verkeerde in de jaren van diens tweede grote glorieperiode na de eerste van de beginjaren zeventig met toen drie Europacups op rij plus de Wereldbeker én de landstitel in 1970, 1972 en 1973. Maar Feyenoord kende behalve in de jaren 1969-1974 in de jaren 1991-1995 óók een bloeiperiode met een landstitel, vier bekers en de Supercup, naderhand omgedoopt in Johan Cruijff-schaal. De verdienste daarvan kwam vooral op de namen van Wim Jansen en Willem van Hanegem te staan, de grote helden van 6 mei en 9 september 1970.

Hoe dan ook, Ajax kwam in het Olympisch Stadion in de zesentwintigste minuut van de eerste helft op voorsprong via Ronald de Boer en daarmee leek het pleit dus al relatief snel beslist in het voordeel van de veruit favoriete gastheren. En het duurde tot de tachtigste minuut eer Ruud Heus dan toch de gelijkmaker op zijn naam kon zetten. Uiteindelijk moest er worden verlengd en toen scoorde waratje invaller Mike Obiku in de vierennegentigste minuut 1-2 en daarmee impliciet de winnende treffer aangezien destijds de sudden death-regel in de verlenging gold. Een vertegenwoordiger van een leveranciersbedrijf die de wedstrijd had bijgewoond vertelde naderhand toen hij mij in mijn werkkamer in IJsselstein bezocht dat hij na die winnende goal helemaal niet op de juichende Feyenoord-Legionairs doch alleen maar op de Ajax-supporters had gelet, die er asgrauw van ellende bijzaten. Doodstil en schier vastgenageld dan wel vastgeplakt op hun stoeltjes, totaal overrompeld door een absoluut niet verwachte zeperd in dat voor hen verder zo triomfantelijke seizoen!

Feyenoord moest overigens om die finale in De Kuip te halen allemaal uitwedstrijden spelen en wel achtereenvolgens tegen Groningen (0-1), Willem II (1-1; Feyenoord won met 7-8 na strafschoppen), Ajax (1-2) en Heerenveen (0-1). Dus was dus wel degelijk een grootste prestatie om na al die uitwedstrijden tegen Eredivisieclubs waaronder ook tegen de latere CL- en Wereldbekerwinnaar de finale te halen.
Ik heb die beker zeker niet als troostprijs ervaren, al wilden jaloerse Ajax-fans die trofee naderhand wel als zodanig betitelen, daarmee impliciet hun favoriete club te kort doend gezien hun thuisnederlaag in de kwartfinale. Mijn echtgenote, wel geboren en getogen in Rotterdam maar in een gezin dat niets met voetbal had en vooral politiek georiënteerd was (mijn schoonvader zaliger was onder meer raadslid en wethouder in de voormalige gemeente Kortgene op Noord-Beveland), zat in een volle trein met Ajax-supporters op weg naar de huldiging in Mokum na de CL-finalewinst op AC Milan, toen zij riep dat haar dag niet meer stuk kon. De 020-supporters lachten haar geëngageerd toe, maar toen zij eraan toevoegde dat de reden van haar mooie dag de bekerwinst van Feyenoord betrof betrokken die gezichten in een ondeelbaar punt des tijds.

Ja, die bekerwinst van 1995 was in mijn beleving de mooiste van de twaalf keer dat ik die prijs naar ons dierbare Feyenoord zag gaan. En dat was dus behalve de beide bekerwinsten in de amateurtijd (1930 en 1935) in 1965, 1969, 1980. 1984, 1991, 1992, 1994, 1995, 2008, 2016, 2018 en 2024).

ForLife en ForEver
Rood-wit-zwart
Feyenoord-hart