COLUMN: Terugreis naar het verleden ter gelegenheid van de interlandstop (1)

Feyenoord logo

Beste Feyenoord-vrienden,

Nu de competitie enkele weken stil ligt vanwege de UEFA Nations League maak ik van de gelegenheid gebruik om maar weer eens naar het roemrijke verleden van onze zo dierbare club terug te reizen. En dat verleden reikt voor mij dus tot in de jaren vijftig van de vorige eeuw. Een tijd waarin Nederland zich nog volop in de steigers van de naoorlogse wederopbouw bevond en de sociale verzorgingsstaat nog grotendeels moest worden opgebouwd. En waarin het lager onderwijs en kleuteronderwijs nog in afzonderlijke wetten van achtereenvolgens 1920 en 1950 geregeld waren. Beide wetten zijn in 1985 vervangen door de Wet op het Basisonderwijs.

Mijn eerste bezoek aan De Heilige Kuip was een wedstrijd tussen het Rotterdams Elftal en MSV Duisburg die in een 3-3 gelijkspel eindigde en waarbij de Spartaan Tinus Bosselaar als niet te overtreffen penaltyspecialist in de laatste minuut een gelijkspel voor het Rotterdamse combinatie-elftal redde . Ik heb nog het voorrecht gehad in de jaren zeventig namens mijn toenmalige amateurclub in een zaalvoetbalteam tegen Tinus te mogen aantreden en ook daar toonde hij als (inmiddels) veteraan zijn hoogstaande technische vaardigheden. Mijn debuut als supporter van de mooiste club van Nederland maakte ik dus op 22 april 1957 bij de wedstrijd Feyenoord-FC Eindhoven (4-0). Ik was toen 9 jaar en had derhalve zelf nog geen (voldoende) geld op zak om kinderkaartjes te kopen á raison van 50 cent (Nederlandse gulden) per stuk. Dat kinderkaartje was een gouden optie om als kind al regelmatig De Kuip te bezoeken en dat was het grote verschil met stadsgenoot Sparta waar ik voor het bezoeken van een wedstrijd maar liefst één gulden en vijfentwintig cent moest neertellen en dan stond je met je 1 meter 50 achter boomlange mannen aan de noordzijde van het stadion zonder ook maar een seconde te kunnen zitten. Gelukkig had ik een vader die zelf wel niets om voetbal gaf maar wel geregeld zijn portemonnee trok om mij met een kinderkaartje naar De Kuip te laten gaan. En als je binnen het stadion een wildvreemde man aanklampte en vroeg of je met hem mee de tribune op mocht dan had je een nóg betere plek ook dan “in de put” achter het doel in vak X of Y korte zijde. Hoewel dat ook wel zijn charme had en zeker ook sinds het moment dat Eddy Pieters Graafland voor het destijds kapitale bedrag van 134.000 gulden bij de aartsrivaal uit de residentieloze hoofdstad werd opgehaald. Want vanaf toen scandeerden de jeugdige supporters zodra deze absolute topdoelman na de presentatie van beide elftallen aan het publiek naar het door hem te verdedigen doel liep “Eddy, Eddy!” Dat werd een lange traditie want Eddy PG kwam naar Feyenoord in 1958 en speelde zijn laatste wedstrijd voor onze club in die meest historische wedstrijd aller tijden van het Nederlandse clubvoetbal, te weten op 6 mei 1970 in San Siro tegen Celtic om de Europacup I. Al moet er wel bij worden vermeld dat hij het hele seizoen dat aan die finale vooraf ging niet meer door de toenmalige coach Ernst Happel was opgesteld. Hij had zijn plaats moesten afstaan aan Eddy Treytel waardoor de traditie van het “Eddy, Eddy” achter het doel nog enkele jaren kon worden voortgezet. Ik heb een plateau op zolder hangen met de tegeltjeswijsheid “Feyenoorder ben je niet voor even, maar voor je hele leven!” En dat is een in beton gegoten waarheid en werkelijkheid. Maar zoals de onsterfelijke Gerard Cox ook altijd in zijn columns in de Feyenoord-krant schreef ben je geen Feyenoorder voor je lol. Dat is de keerzijde van de medaille. Het is vaak lijden in plaats van euforie en dat ervaarde ik in hoge mate tijdens mijn achttien maanden durende militaire dienstplichttijd bij de Koninklijke Luchtmacht. Toen zat ik in een groep met “maten” uit het hele land en had ik het extra zwaar na een minder weekend waarbij de toenmalige rivalen Ajax en FC Twente wel twee punten hadden vergaard en Feyenoord het had laten liggen. In die tijd gold nog twee punten voor een overwinning. Maar uiteindelijk was ik de gelukzalige met het uitgerekend in het Diekman-stadion in Enschede behaalde kampioenschap, waar eerder dat seizoen het Ajax van Cruijff en Keizer nog met maar liefst 5-1 was afgedroogd. En die gelukzaligheid werd in datzelfde (na)jaar met gevoelens van supertrots vermengd en versterkt door het ongekende succes van de uitschakeling van AC Milan in de tweede ronde van het EC I -toernooi. Waarvan Ajax nog in de ECI- finale van enkele maanden daarvóór kansloos met 1-4 had verloren. Feyenoord speelde op 26 november 1969 vrijwel zeker de beste wedstrijd uit zijn hele bestaan tot nog toe tegen de toenmalige wereldkampioen uit de historische Noord-Italiaanse stad. In de tot dan beschreven periode speelde PSV nog nauwelijks een rol van betekenis, al was het min of meer bij toeval in het competitiejaar 1963 op de valreep voor het eerst kampioen geworden in het tijdperk van het betaalde voetbal. Dat zou dankzij de elektronische suikeroom in de jaren zeventig snel veranderen. Maar de eerste helft van dat decennium was dus nog voor Feyenoord en Ajax met zes achtereenvolgende Europese finales (EC I en UEFA-Cup), vijf Europese hoofdprijzen en twee Wereldbekers. Die “World-Cups” hadden er nog meer kunnen zijn indien onze vrienden uit de residentieloze hoofdstad niet twee van de drie keer verstek hadden laten gaan. Feyenoord pakte in de jaren zestig in totaal vier landstitels en twee bekers. Dat aantal kampioenschappen zou in geen enkel volgend decennium meer worden geëvenaard, laat staan verbeterd. En dat verklaart dus mede de niet van cynisme gespeende mantra van Gerard Cox dat je geen Feyenoorder bent voor je lol. Maar eenmaal besmet met het rood-wit-zwarte virus blijf je wel Feyenoorder tot de dood erop volgt. Onvoorwaardelijk en met hart en ziel. Dat onontkoombare lot onderging onze Rotterdamse Gerard dus ook!

Wordt vervolgd!
ForLife en ForEver
Rood-wit-zwart
Feyenoord-hart