COLUMN: Feyenoord is het weer helemaal kwijt

Beste Feyenoord-vrienden,

Toen duidelijk werd dat Giovanni van Brockhorst uiteindelijk de opvolger van Robin van Persie zou worden sprong ik een gat in de lucht van pure vreugde. Want Gio was onze succestrainer geweest gedurende de jaren 2016-2018. Dus nu zou het allemaal goedkomen. En na een teleurstellende start met gelijke thuisspelen tegen Go Ahead Eagles en ADO Den Haag ging het “ineens” crescendo! Met ook een eclatant succes tegen het in Italië relatief hoog gerankte Como. We veroverden zelfs de koppositie van de Eredivisie. Maar daar is nu danig de klad in gekomen. De huidige status quo roept inktzwarte herinneringen op aan de vele broodmagere seizoenen welke ik in mijn inmiddels 79 jaren oude leven met Feyenoord heb moeten ervaren. Ik heb het voorbeeld vaker gebruikt. Toen Feyenoord de wereldbeker won op 9 september 1970 oreerde Herman Kuiphof: “Feyenoord kan alles!” En dat klopte als een zwerende vinger, alleen niet zoals Herman het had bedoeld. Want een paar weken later was de Europacup I – en Wereldbekerhouder al in de eerste ronde van het nieuwe Europacup I -jaar uitgeschakeld door een volstrekt anoniem clubje uit Roemenië. Ut Arad. En dat thans op de tiende plaats gepositioneerd staat in de Roemeense Liga 1. Dat ook na de zege op Feyenoord in de daarop volgende ronde alweer kansloos het toernooi kansloos uitvloog. Het “Feyenoord kan alles” is ook weer perfect van toepassing op de huidige competitiejaargang. Winnen van AZ en gelijkspelen in Eindhoven maar op beschamende wijze de bietenbrug op gaan tegen Heerenveen. En in die wedstrijd in het Friese Haagje kon Feyenoord óók alles. Eerst een 0-2 voorsprong nemen en dan toch op gênante wijze met 5-3 verliezen. Een mens verzint het niet! Feyenoord is het dus na een veelbelovende tussenfase weer helemaal kwijt. Vorige week tegen Fortuna Sittard in de eigen Kuip en nu op bezoek in het Abe Lenstra-stadion.

Zolang ik Feyenoord bewust in mijn leven heb (en dat is zo’n zeventig jaar) is er vaak zo niet altijd “latent” sprake geweest van een zeker zelfgenoegzaamheidsclubcultuur. Soms ook een misplaats gevoel van superioriteit dan wel onaantastbaarheid. Een schrijnend voorbeeld daarvan is de kwestie-Jan van Beveren geweest. Die wilde de toenmalige voetbalmanager Guus Brox graag overnemen van Sparta, maar toen “Lange Jan” die destijds dé belofte als beste Nederlandse doelman was, hem bij herhaling nadrukkelijk vroeg wat zijn komst Feyenoord financieel waard zou zijn ging Guus met hem naar de middellijn van het veld en wees naar alle richtingen van De Kuip met de oratie dat 65.000 supporters hem elke veertien dagen vanaf die tribunes zouden toejuichen. En dat was volgens Brox van onschatbare waarde, meer dan die van welk contract alleen. Woorden van die strekking. Met als gevolg dat de later veel te jong overleden Van Beveren voor de eer bedankte en naar PSV vertrok. Met de opvolging van de legendarische Ove Kindvall (mijn grootste Feyenoord-held aller tijden en van wie ik nog een handtekening in mijn kluis heb liggen en waarvan een grote wandfoto in mijn werkkamer hangt) een vergelijkbaar verhaal. Ove was zo fatsoenlijk om bijna een jaar van tevoren zijn vertrek aan te kondigen (veel te jong natuurlijk met alsdan 28 lentes, maar het was in alle opzichten zijn goed recht) werd gedraald met het zoeken van een waardige opvolger. Zelf de vermoedelijk beste nummer negen aller tijden Gerd Müller (bijgenaamd der Bomber) werd kennelijk te licht bevonden, want zelfverklaard voelde Gerd zich danig geschoffeerd door Feyenoord gedurende de onderhandelingen. En het bleef dan ook bij middenmoters als Hans Posthumus, Matthias Maiwald en Lex Schoenmaker. Met desastreuse sportieve en uiteindelijk ook financiële gevolgen. Een derde voorbeeld is Pierre van Hooijdonk, de absolute held van het seizoen 2001-2002. Voor mij de second best Feyenoord-spits aller tijden na Ove Kindvall. Die wilde na zijn grote verdiensten met het winnen van de laatste “Nederlandse” UEFA-cup begrijpelijk een substantiële contractverbetering. Maar daar viel met Jorien van den Herik (bijgenaamd “Stalin aan de Maas”) niet serieus over te praten, want hij vond dat P-air al een prima contract had. Dus niet zeuren graag. Met als gevolg dat de niet te evenaren vrije trappen-specialist (van hem werd gezegd dat een vrije trap qua scoringskans gelijk stond met een penalty) in 2003 vertrok naar het Turkse Fenerbahçe en daarmee twee keer achter elkaar de landstitel pakte. Die altijd wel latent aanwezige zelfgenoegzaamheidsclubcultuur. Want last but not least zien we dat ook terug wat de zwaar gedateerde Kuip betreft. De onvergetelijke Gerard Cox gaf in diens columns in de voormalige Feyenoord-krant hoog op van de doortastendheid van onze club, onvervreemdbaar passend bij de werkstad Rotterdam, bij de renovatie van De Kuip in de midden jaren-negentig. Daar kon Amsterdam een puntje aan zuigen. Maar die onvolprezen renovatie van De Kuip omvatte – gechargeerd – niet veel meer dan een te kleine overkapping om alle toeschouwers droog te laten zitten en de toevoeging van het Maasgebouw. En in de residentieloze hoofdstad werd in 1996 wél een geheel nieuw en eigentijds stadion opgeleverd, weliswaar inclusief een slecht veld maar dat werd naderhand ook opgelost. En nu zijn er plannen in Eindhoven, wederom met forse steun van de gemeente, tot een substantiële uitbreiding van het Philips-stadion, waarbij zelfs het wegnemen van zonlicht van omwonenden op de koop toe wordt genomen. Er gaan nu geruchten dat Robert Eenhoorn het project “gerenoveerd of nieuw stadion” opnieuw wil oppakken en dat kunnen we vooralsnog alleen maar van harte wensen. Diezelfde zelfgenoegzaamheid zien we de laatste weken ook in de huidige selectie sluipen, gelukkig heeft Gio dat nu zelf ook “en plein public” aan de orde gesteld. Het is hopelijk nog niet te laat, we zijn koploper af en PSV staat maar weer eens voor de verandering bovenaan. De nationale competitie wordt een saaie vertoning qua spanning en dat mogen de beide traditionele klassiekers uit Mokum en Rotjeknor zich wel eens heel erg gaan aantrekken. En ook de gemeente Rotterdam, sinds jaar en dag bekend als “werkstad” waar het een drastisch gerenoveerde of gloednieuwe Kuip voor de nationale Wereldbekerprimeurhouder betreft!

ForLife en ForEver
Rood-wit-zwart
Feyenoord-hart